Jeuk

Sommigen voegen daar aan toe: 'Als ze het huis uit zijn.' Leuk bedacht, maar natuurlijk niet waar. Want ook nu krijg ik al veel terug. De grote glimlach als ik thuis kom, haar plezier als we samen spelen en het kusje op commando. Of nog beter, het spontane kusje.

Ik hoef er niets voor te doen en ze geeft het me. Hoe rottig mijn dag ook is geweest, hoe brak ik ook wakker mag worden, haar lach maakt alles draaglijk. Maar niet met alles wat ze me geeft ben ik blij.

Schreef ik vorige week nog dat ik zelden bij de huisarts kom, precies die vrijdag zat ik er. Het begon donderdagochtend met wat plekjes op mijn kin. Ik ging er op dat moment vanuit dat ik tijdens het scheren hier een daar een stukje huid had meegenomen, maar 's avonds waren de plekjes groter. En groter in aantal. In mijn hals voelde ik een opgezette klier en mijn voeten voelden alsof ik op blote voeten de Elfstedentocht gereden had. Dus nestelde ik mij de volgende morgen in de wachtkamer.

'Dat is een flinke bacteriële infectie,' zei de dokter, nadat ze met een klein vergrootglas op mijn kin had gekeken. Ik vertelde haar dat we eerder die week met Cato waren geweest en de cirkel bleek rond. Zij had een zelfde soort bacterie en was zo vriendelijk geweest om die met mij te delen, zoals ze dat ook doet met haar soepstengels. Met een potje antibiotica strompelde ik als een ouder man op mijn zere voeten naar de metro.

Het duurde vijf dagen. Vijf intens lange dagen. Er is weinig erger dan jeuk hebben en niet mogen krabben. En jeuken deed het. Op mijn handen, op mijn kin en op mijn achterhoofd. Over had ik jeuk, onuitstaanbare jeuk. Dat, en ik zag er met die plekken op mijn kin net zo besmettelijk uit als dat ik was. Allemaal van mijn prinsesje gekregen.

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief