Gemak dient de mens

Speciaal voor ons hadden ze hem weer in elkaar gezet. Dat bleek een fluitje van een cent, wat mij goed uit komt. Ik hoef straks niets meer te doen dan de zijkanten in de bodem te zetten, de achterkant idem dito. Dan alleen nog even de bovenkant erop tillen en de boel met een paar haakjes vast zetten. Zo worden ze tegenwoordig niet meer gemaakt. Toen we twee jaar geleden een nieuwe kledingkast kochten, ben ik vier uur zoet geweest met alleen de achterkant in elkaar zetten. De rest van de kast duurde nog eens een dag.

Omdat we veel aan het klussen zijn in het nieuwe huis, gaat Cato wel eens een dagje op visite. Dan slaapt ze in het campingbedje dat tegenwoordig standaard in de achterbak van de auto ligt. Afgelopen woensdag bracht ik haar 's morgens naar haar neefje en nichtje om een dag met hen, en oma, door te brengen. Toen ik het bedje uit ging klappen, bedacht ik me dat het voor mij de tweede keer was dat ik dat deed. Ik heb hem ook een keer geprobeerd in te klappen na een logeerpartij. Dat was alles behalve een succes. De eerste keer opzetten heb ik verdrongen. Toch ging ik vol vertrouwen aan de slag. Op de bodem van het bedje stond precies wat ik moest doen. In drie simpele stappen zou het gepiept moeten zijn. De eerste stap was geen probleem, daarna begon de ellende. Wat ik ook probeerde, de zijkanten bleven als een mislukte soufflé in elkaar zakken. De worsteling duurde een kwartier, toen kreeg ik hulp.

's Middags, toen ik Cato weer ophaalde, moest ook het campingbedje weer mee naar huis. De moed zakte al bij voorbaat in mijn met lood gevulde schoenen. Wonder boven wonder lukte het me om het klusje binnen de twee minuten te klaren. Trots op mezelf als ik was, deed ik een klein vreugdedansje. Daarbij raakte ik het bedje, dat omviel. Toen ik het weer in elkaar wilde klappen, werkte één zijkant ineens niet meer mee. Pas na tien minuten vloeken en tieren (binnensmonds, er waren immers kinderen in de buurt), was het euvel verholpen.

Ik begrijp niet waarom het me zo moeilijk wordt gemaakt. Het mogen dan maar drie stappen zijn, waardoor je denkt dat het gemakkelijk is, maar het is onmogelijk. Ik prijs me gelukkig met de wetenschap dat ik niet de enige ben die er moeite mee heeft, maar wat koop ik daar verder voor? Het blijft elke keer een gevecht, waardoor ik Cato het liefste helemaal niet meer uit logeren zou laten gaan. Waarom worden er geen simpele dingen meer gemaakt, vooral niet in deze tijd waarin gemak boven alles gaat. Als ze het in 1820 konden, dan kan het nu toch ook?

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief