Onder invloed

Ze mag nu nog vijf lessen volgen en als haar talent dan nog steeds erkend wordt, maakt ze kans op les en begeleiding om zich verder te ontwikkelen, tot wellicht een groot kunstenares. Ik vind het fantastisch voor haar, maar het beangstigt me ook wel.

Ik doe mijn uiterste best om Cato te motiveren en haar bijvoorbeeld liefde voor muziek bij te brengen. Dat lukt aardig; ze begint zelfs al smaak te ontwikkelen. Tijdens de Top 2000 was ik met haar door de kamer aan het dansen, tot mijn en haar plezier. Er kwam een aantal leuke liedjes achter elkaar voorbij, waardoor we maar door bleven gaan. Toen klonken de eerste tonen van een nummer van Celine Dion, een zangeres die mij koude rillingen bezorgt. Het deed me deugd dat Cato precies op dat moment geen zin meer had om te dansen, zich uit mijn armen worstelde en met haar puzzel ging spelen. Ze heeft dus niet alleen smaak, maar zelfs goede smaak.

Het lijkt me mooi als ze later leert een instrument te bespelen. En dat ze dan misschien ook wel ontdekt wordt, talent blijkt te hebben. Zelf kan ik nog geen noot lezen, laat staan spelen. Ik kan het haar niet leren, daar heeft ze iemand anders voor nodig.

Toen ik het verhaal van mijn collega hoorde, moest ik denken aan wat een goede vriend van me laatst tegen me zei, over zijn muzieklessen van vroeger. Zijn gitaarleraar een vreselijke man, waardoor hij zijn oefeningen verwaarloosde oefeningen en nu, tot zijn grote spijt geen gitaarheld is. Nog even afgezien van de vraag of hij daar het talent voor had. Maar dat terzijde.

Ik besef ineens meer dan ooit dat ik als ouder eigenlijk alleen een stimulerende rol heb in de ontwikkeling van Cato. Welke passie ze ook krijgt, of welk talent ze ook mag hebben: ik kan niets meer doen dan haar de kans geven daar iets mee te doen. Daar houdt mijn invloed op, de rest is aan degene die haar les gaat geven. En dat dit dus ook iemand kan zijn die haar het plezier ontneemt, omdat het niet klikt, of omdat het gewoon niet zo'n hele leuke leraar is. Er lopen ongetwijfeld mensen rond die daardoor niet de grote kunstenares of de briljante gitarist zijn die ze hadden kunnen worden.

Mijn goede vriend is daar niet ongelukkiger van geworden, daar gaat het niet om. Maar de kans bestaat dus gewoon dat, ondanks alles dat ik doe, Cato straks het verzameld werk van Celine Dion wil hebben.

www.jeroennan.nl

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief