Eigen kamer

Cato zou die ochtend weer thuiskomen, na drie nachtjes logeren bij opa en oma. Vier dagen en drie nachten, die wij gebruikten om de laatste klusjes te klaren.

De verhuizing was vlekkeloos verlopen. Zaterdagochtend werd het laatste muurtje geschilderd, om negen uur stond de verhuislift bij het oude huis. Na anderhalf uur was alles eruit. Halverwege de middag stonden onze spullen niet alleen in het nieuwe huis, maar ook nog eens precies waar ze moesten staan. Het voelde al een beetje als thuis, in die zin dat onze Grote Vermoeidheid in alle hevigheid toesloeg.

De champagne stond koud, om onze eerste avond in het nieuwe huis te vieren. Maar de kurk bleef op de fles. Om acht uur kropen we in bed en vielen als een blok in slaap. Ik sliep het klokje rond, maar dat was verre van genoeg om de nieuwe dag fris en fruitig te beginnen. Veel hoop op nachtrust had ik ook niet. Cato zou ongetwijfeld moeten wennen aan het huis en haar nieuwe kamer.

Haar eerste echte eigen kamer. Met alle spulletjes: haar bedje, knuffels, commode, boekjes, knutselwerkjes, muziekdoosje en haar boom. Bekende spullen op onbekend terrein.

Verhuizen heeft een grote impact op kinderen, las ik op verschillende sites. Ze zijn erg gevoelig voor verandering, van alle nieuwe geluiden en andere schaduwen kunnen ze behoorlijk in de war raken. Ik hield rekening met een paar slapeloze nachten, wel het laatste waar ik trek in had. Een winterslaap als die van een alpenmarmot, daar had ik behoefte aan.

Zondagmiddag keek Cato haar ogen uit. Net als onze twee poezen de avond ervoor, ontdekte ze elk hoekje van de woonkamer. Toen gingen we naar de bovenverdieping, naar haar kamer. Ze herkende haar spulletjes, maar snapte nog niet helemaal wat die in haar kamer deden. Het duurde een kwartier, waarin ze als een ware binnenhuisarchitect alle spullen een andere plek had gegeven - voornamelijk willekeurig op de grond, volgens de gedachte dat Chaos het nieuwe Feng Shui is). Daarna ging ze tevreden een boekje zitten lezen. So far, so good...

Om zeven uur was het bedtijd. Met gekruiste vingers en dezelfde gedachte als waarmee ik was opgestaan, bracht ik haar naar bed. Direct daarna kroop ik zelf onder de wol, om zoveel mogelijk slaap mee te kunnen pakken. Half acht was ze wakker, en ik dus ook. Half acht de volgende morgen. Ik kon wel juichen, en deed dat ook.

www.jeroennan.nl

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief