Catfight

Ik had het graag anders gezien en het dan ook echt gezien. Welke man droomt er niet van om vrouwen, bij voorkeur schaars gekleed en ingesmeerd met massageolie, te zien worstelen terwijl ze allebei roepen: 'Hij is van mij! Hij is van mij! Hij is van mij!' Ik zou er geen enkele moeite mee hebben om als lustobject te worden gezien.

De catfight waar ik momenteel het lijdend voorwerp van ben heeft niets te maken met mijn goddelijke looks, waarschijnlijk niet eens met mijn inhoud. Het gaat simpelweg om wie ik ben en speelt zich af in de boksring van het gezinsleven. De IFC (International Federation of Catfights) zou het gevecht waarschijnlijk niet eens erkennen, omdat voor een officiële catfight twee vrouwen met elkaar moeten vechten. In mijn geval is het er maar één. En die is ook nog eens veel te jong om deel te nemen. Maar beter iets dan niets.

Ik ben haar vader, wat betekent dat ik van haar ben, alleen van haar. Het streelt me dat Cato zo gek op me is, maar ze uit het soms wat aan de agressieve kant. Als ik thuis kom van mijn werk en mijn vriendin een kus geef, of even bij haar op de bank ga zitten, dan weet mevrouw niet hoe snel ze op ons af moet komen om ons als een ware boksscheidsrechter uit elkaar te halen. Huilend, met getrek en geduw aan handen en benen maakt ze het overduidelijk dat het niet de bedoeling is dat mijn vriendin en ik te dicht bij elkaar zijn, om maar te zwijgen over fysiek contact.

Ik heb op het punt gestaan om op internet te zoeken naar ‘jaloezie bij kinderen’. Dan zou ik waarschijnlijk lezen dat het volstrekt normaal is, dat het te maken heeft met het verwerven van haar eigen positie, dat het haar onzekerheid is, en dat het vooral helemaal niets met mij te maken heeft.

Daarom liet ik Google Google. Omdat ik sommige dingen helemaal niet wil weten. En al helemaal niet nu er eindelijk een vrouw om me vecht.

www.jeroennan.nl

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief