De tijd vliegt

Maandag moest ik ineens toch aan Borsato denken. Of meer aan een zin uit één van zijn liedjes. Cato lag te slapen, moe geworden van het continue naar haar voeten grijpen en die in haar mond proberen te stoppen. Nog geen week geleden kon ze nog maar nauwelijks bij haar voeten en nu deed ze de hele dag niets liever.

Ik zat achter de computer om de pas gemaakte foto's op te slaan. Ik weet niet hoeveel foto's we inmiddels van haar hebben, maar het zijn er veel. Ik zat er wat lukraak doorheen te scrollen, als in een willekeurig tijdschrift in de wachtkamer bij de tandarts. Ik ken alle foto's, heb ze al honderd keer gezien. Maar toen ik zo een tijdje aan het kijken was, viel het me op hoeveel ze al is veranderd in die vijf maanden dat ze bij ons is. En vooral ook, hoe snel het allemaal gaat. Soms is het zo dat ze 's morgens wakker wordt met een ander gezicht dan waarmee ze de vorige avond naar bed is gegaan. Terugkijkend naar het begin, lijkt ze soms onherkenbaar weinig op zichzelf. Of in ieder geval kan ik me het nauwelijks nog herinneren. Het is nog maar kort geleden, maar ik zat naar de foto’s te kijken alsof ze jaren geleden zijn genomen.

Het zijn beelden van een paar maanden geleden, maar de ontwikkeling van Cato gaat zo razendsnel dat ik veel ‘vergeet’. De afgelopen weken heeft ze geleerd om te rollen, om de grootst mogelijke glimlach op haar gezicht te toveren als ze me ziet en dus om haar voeten vast te grijpen. Er gebeurt zo veel, dat ik me nauwelijks meer kan herinneren dat ze als een klein hummeltje op mijn arm kon liggen. Dat ze nog geen geluid maakte of dat het badje nog veel te groot was.

De ontwikkelingen stapelen zich op als bakstenen tijdens een wedstrijd snelmetselen. Het is dus maar goed dat we heel veel foto’s hebben gemaakt. En blijven maken, zodat we ook volgende maand nog weten wat er gisteren allemaal gebeurde. En dat is precies wat me aan Marco Borsato deed denken. Er schoten me een paar zinnen in het hoofd uit één van zijn liedjes. Een liedje waar ik, net als de rest van zijn oeuvre, helemaal niets mee heb. Maar die wel de spijker op de kop slaat.

Wat gaat de tijd toch snel

Gisteren nog zag ik haar voor het eerst

Lag ze hier in m'n armen

Wat is ze mooi

En wat staat de tijd haar goed

Ik knipper m'n ogen en zie hoe ze steeds

Weer een beetje veranderd is

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief