De emancipatie is mislukt

Immers, het komt uit het Romeins recht en staat voor de vrijlating van een slaaf. Nu weet ik niet hoe de vrouwen zich voelden zo rond het jaar 1900, maar slavernij vind ik wel een heel zware term. Maar los daarvan, in mijn ogen hebben de Dolle Mina’s het volstrekt verkeerd aangepakt.

Zelf zou ik het helemaal anders hebben aangepakt. Niets gelijke rechten voor mannen en vrouwen. Niets ‘iedereen aan het werk en het huishouden, daar komen we samen wel uit.’ Dat is me te laf. De mannen hebben na de emancipatiegolf een beetje water bij de wijn gedaan en kijk nu eens. Nog steeds is er gedoe over het beperkte aantal vrouwen in topfuncties, en in huis wordt ook nog steeds het meeste werk door vrouwen gedaan. Of door een schoonmaakster. –ster, want ik ken niemand die een externe interieurverzorger van het mannelijk geslacht heeft. Nee, als je het mij vraagt dan is het nu niet bepaald het succes geworden dat ze ervan hadden verwacht. In ieder geval niet wat ik er sinds een half jaar van had gehoopt.

Ik heb me er nooit echt in verdiept. Alleen tijdens de lessen maatschappijleer op school is het onderwerp aan bod gekomen, maar dat vak werd toch vooral benut om dromerig uit het raam te staren. Toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat er een verkeerde methode is toegepast. Of misschien was zelfs het doel niet eens juist.

De Dolle Mina’s bijvoorbeeld, die voerden actie voor gelijkberechting tussen mannen en vrouwen. Op zich is daar niets mis mee, maar het bruist nu niet bepaald van de ambitie. Wat dat betreft zijn mannen misschien meer competitief ingesteld. Wij willen geen gelijkheid. Hetzelfde is niet goed genoeg: het moet meer, groter, sneller en beter. Als de ene man een dubbele Whopper kaas in veertien happen weg krijgt, dan kun je er donder op zeggen dat een ander vrijwel direct wil bewijzen dat dertien happen ook mogelijk is. Als ik met mijn vrienden op wintersport ben, dan gaat het niet om techniek, maar om wie het hardst naar beneden gaat. En als we het als man eens niet op kennis of kunde kunnen winnen van een ander, dan hebben we altijd nog ons laatste redmiddel; de vuistslag.

En dat is precies wat de vrouwen hadden moeten doen. Grof geweld gebruiken. Niets emancipatie, REVOLUTIE! Vrouwen aan de top en weg met dat mannengespuis. Ze hadden helemaal niet voor gelijke rechten moeten gaan, maar het mannenbolwerk dat de wereld was omver moeten gooien als de Berlijnse muur. 'Baas in eigen buik' is een prima slogan, maar beter was geweest: 'Weg met de mannen'. Geen Nora Rozenbroek, Dunya Verwey of Rita Hendriks, een Jeanne d'Arc hadden ze moeten hebben. Dan was er een revolutie geweest die hout had gesneden, niet de laffe hap waarvan nu de gebakken peren nog op ons bord liggen in de vorm van duobanen en tweeverdieners. Ik ben diep teleurgesteld in de emancipatiebeweging. Er lagen kansen, ze hadden de wereld voor het grijpen maar namen genoegen met gelijke rechten.

Als de emancipatiebeweging door mannen was geleid, dan was de weegschaal niet in balans gebracht, maar was het gewicht van de ene naar de andere schaal verplaatst. Daar had ik iets aan gehad. Dan hadden er nu alleen maar vrouwen op topposities gezeten, was er ongetwijfeld een stuk minder oorlog in de wereld en keken we elke zondag met het bord op schoot naar vrouwenvoetbal. Dan had de vrouw niet alleen thuis de broek aan, maar overal.

En wij mannen? Wij zouden allemaal als een onbetaalde Tony Micelli het huishouden verzorgen. Wij zouden elke dag thuisblijven om de was te doen, te strijken. We zouden stofzuigen en ramen lappen. En voor de kinderen zorgen. Dat is de voornaamste reden dat ik de emancipatie liever als revolutie had gezien. Want dan, als vrouwen de wereld zouden controleren, dan ging niet elke dag mijn wekker. Moest ik niet vroeg de deur uit naar mijn werk, om 's avonds laat weer thuis te komen. Dan was elke dag van de week mijn mooiste dag van de week. Dan was het elke dag papadag.

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief