Blote voeten

Niet dat het nu zo’n enorme rotzooi was, zoals je wel eens ziet bij Man bijt hond, of vroeger bij Paradijsvogels. Nee, we moesten opruimen omdat ons huis op de foto moet. Voor de verkoop. We gaan ons mooie stulpje verlaten en zijn op zoek naar een nieuw huis, waar we meer ruimte hebben voor onszelf en voor Cato. Maar daarover een andere keer meer.

Het opruimen ging voortvarend. Alleen al door de inhoud van kastjes weer eens netjes neer te zetten creëerden we ruimte en zag het er netter uit. En bij het weer eens strak indelen van de boekenkast vond ik achter een rij boeken pardoes nog twee romans van Christophe Vekeman die ik al maanden kwijt was. Maar met alleen rangschikken waren we er niet. Er moesten ook spullen weg. De wankele stoelen die ingeklapt als omgevallen dominostenen tegen de muur van het balkon stonden, weg ermee. Net als een aantal pannen, kandelaars en versleten jassen die ik had bewaard omdat ze zo lekker zitten maar die ik nooit meer draag. En schoenen.

Ik weet niet wat het is met schoenen, maar op één of andere manier gooien wij nooit schoenen weg. Misschien ligt dat ook wel aan ons, maar de waarom-vraag is niet interessant. Waar het om gaat is dat we de meterkast (die ook dienst doet als garderobe en schoenenopslag) hebben opgeruimd. Binnen de kortste keren lag de hal vol schoenen. Afgetrapte sneakers vol gaten en schoenen die we ooit mooi vonden maar waar we nu niet eens mee in het pikkedonker de straat op mochten, die konden weg. De nieuwste schoenen, de mooie en diegene die zo ontzettend lekker lopen gingen weer terug in de kast. Behalve de winterschoenen, die gingen in een plastic zak om te worden opgeborgen in de berging.

Terwijl mijn vriendin in de woonkamer bezig was om Cato kennis te laten maken met wortel, liep ik met drie volle vuilniszakken naar beneden en gooide ze in de container. 'Opgeruimd staat netjes', zei ik toen ik weer binnenkwam. 'Ik heb die drie volle vuilniszakken weggegooid.' Het bord wortelpuree viel op de grond, waardoor die er net zo uitzag als het gezicht van Cato. 'Drie?' vroeg mijn vriendin, waarbij ik een lichte paniek in haar ogen leek te zien.

Het lichte verdween toen ze in de hal keek en daar geen enkele vuilniszak meer zag staan. Het was blinde paniek, woede, teleurstelling en verslagenheid. Ik wist niet dat schoenen al deze emoties op hetzelfde moment kunnen oproepen bij vrouwen. Maar nu weet ik het en vergeet ik het nooit meer. Net zoals ik nooit meer zonder een dubbelcheck zomaar volle vuilniszakken weg ga gooien. En al helemaal niet als we schoenen gaan opruimen.

Ik had van alles kunnen zeggen. Dat de vuilniszakken ook niet bij elkaar hadden moeten staan bijvoorbeeld. Maar ik zei het allemaal niet. Als je zojuist een vuilniszak vol met winterschoenen van je liefje, waaronder haar favoriete paar laarzen, hebt weggegooid, dan kun je maar één ding zeggen en dat is sorry. Om daarna nieuwe laarzen voor haar te kopen.

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief