Moederdag

Ik heb de rol van vaders op moederdag nooit heel goed begrepen. Of in ieder geval niet in de moderne vorm. Kijk, vroeger, toen het nog echt ging om het vereren van het moederschap (en dan heb ik het over de moedercultus in het klassieke Griekenland) had je als vader ook reden om mee te doen. Of in het midden van de 19e eeuw, toen moederdag werd geïntroduceerd in Amerika en het vooral ging over pacifisme en ontwapening door vrouwen.

Maar de moderne versie snapte ik niet helemaal. Ik heb één moeder en voor mij was moederdag altijd alleen voor haar. Het is de dag waarop je als kind je moeder in het zonnetje zet. De baas krijgt op secretaressendag immers ook geen cadeautje. Mijn vriendinnetje betekent veel voor me, maar om haar nu een moederfiguur te noemen, nee. Ik was dan ook vastbesloten om moederdag te laten waar het voor mij hoorde; kinderen die iets voor hun moeder doen.

Maar nu snap ik het helemaal. Ik ben helemaal om, en dat heeft er niets mee te maken dat ik op vaderdag ook lekker wil kunnen uitslapen en ontbijt op bed wil krijgen. Echt niet.

Moeder is voor mij weer teruggebracht naar de essentie. Het vereren van het moederschap. Mijn vriendinnetje is meer dan alleen mijn vriendinnetje. Ze is de moeder van mijn dochter. En daar ben ik superblij mee, dus ik ga haar een dag lang in de watten leggen. Eigenlijk zou ik alle moeders op aarde wel in het zonnetje willen zetten. Ervoor zorgen dat ik in elke tijdzone op tijd ben om het ochtend te zien worden en dan met mijn bestelbusje alle moeders langs om ze ontbijt te brengen, toe te zingen en een roosje te geven. Lang leve de moeders.

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief