Powernap

Vorige week vonden we dat het wel een keer genoeg was. Die gebroken nachten, aaneenschakelingen van hazenslaapjes. Een powernap werkt als een trein, maar als dat alle slaap is die je krijgt dan is er van power weinig meer te merken. In plaats van dat je er van opkikkert, maken hazenslaapjes je zo duf als een konijn. Gek genoeg blijf je als mens wel gewoon functioneren. Ondanks mijn chronisch slaapgebrek was ik 's morgens het zonnetje in huis. En ook op mijn werk had ik niet het idee dat ik minder scherp was. Heel weinig slapen is ook een slaapritme.

Maar omdat iets langer slapen toch ook best fijn is, hebben we vorige week het huis verkleind. Cato heeft een eigen 'slaapkamer'. Ze ligt nu in de eetkamer, omringd door boeken een muziek. Een inspirerende omgeving die uitnodigt om de hele nacht op te blijven, cd's en platen op te zetten en je te verliezen in de wereld die schrijvers scheppen. Maar dat is natuurlijk niet de bedoeling, slapen moet ze. Het kan aan mijn geheugen liggen, maar volgens mij heeft Cato nog nooit een nacht doorgeslapen. Ja, een keer, in het begin. Toen schoten mijn vriendin en ik 's morgens om half acht wakker, in blinde paniek. Zou ze nog wel leven?! Dat deed ze, gelukzalig lag ze rustig te slapen. Een heerlijk gezicht, maar het was de enige keer. Nadien is ze elke nacht wakker geworden. Niet omdat ze pijn had, maar gewoon omdat ze wakker werd. Misschien wel van ons, aangezien we op nog een meter van haar af lagen. Niet een keer, maar meerdere keren per nacht en zo'n keer kon wel twee uur duren. Tijd om het roer om te gooien.

De eetkamer is nu van haar. En met behulp van een slaaptraining die we van internet hebben geplukt doen we ons best om haar door te laten slapen. Als ze huilt, moeten we eerst vijf minuten wachten voordat we naar haar toe mogen gaan. En als we bij haar zijn, mogen we niets zeggen, haar niet aankijken. Alleen maar er zijn, over haar buikje wrijven of haar de speen geven. Niet langer dan twee minuten, dan moeten we weer weg, of ze nu rustig is of niet. De volgende stap is tien minuten wachten, waarna we weer twee minuten bij haar mogen zijn. Dat herhaalt zich nog twee keer en dan moeten we weer van voor af aan beginnen.

De eerste twee dagen waren een hel. Je kindje horen huilen en jezelf moeten dwingen om niet toch op te staan, de training te vergeten en naar haar toe te gaan is moeilijk. Maar we hebben het gedaan. En op dag drie werd ze nog maar een keer wakker. De volgende nacht ook weer en daarna niet meer. Ze sliep lekker door. Hoe belangrijk een goede nachtrust is, blijkt nu ook overdag. Ze is de rust zelve, poept lachend haar luiers vol en ook als ze niet hoeft te poepen doet ze niets anders dan lachen. Of het nu aan de training ligt, aan het feit dat ze haar eigen kamer heeft of aan iets anders, dat kan me niet schelen. Ze slaapt door en dat doet haar goed. En, ook niet onbelangrijk, ook wij slapen weer door.

Het enige nadeel hiervan, is dat het ritme is doorbroken. Waar ik de afgelopen maanden natuurlijk wel heel erg moe was maar daar geen onoverkomelijke last van had, lijkt het nu elke morgen wel alsof Klaas Vaak mijn oogleden gebruikt als rekstok om daar de rest van de dag als een luiaard aan te blijven hangen. Nu ik weer slaap merk ik pas hoe moe ik ben. En verlang ik de hele dag naar een powernap. Of terug naar gebroken nachten. Het lijkt me heerlijk, weer gewoon midden in de nacht wakker worden. Op de klok kijken en zien dat het kwart over twee is, horen dat Cato niet huilt en gelukzalig denken: lekker, ik mag nog vier uur slapen.

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief