Weekendje weg

Met eten, slapen, spelen en wandelen, net zo lang tot ze 's avonds naar bed gaat. Dan hebben we nog een paar uur voor onszelf voordat ook wij gaan slapen. Om de volgende ochtend rond 07.00 uur weer wakker te worden.

Zo ook dus vorige week vrijdag. Maar met een belangrijk verschil. De dag die voor ons lag was leeg en lag als een zevensprong zonder bewegwijzering voor ons. We konden alle kanten op, of geen enkele. Voor het eerst sinds lange tijd waren we een weekendje weg. De prinses hadden we donderdagavond naar opa en oma gebracht en nadat ze in slaap was gevallen reden we naar Gent, niet toevallig een van mijn favoriete steden. Ik houd van die stad. Van de sfeer, van de mensen en van de schrijvers en muzikanten die er briljante dingen maken. Ik kom er zelf elk jaar. Dan zonder ik me af van de buitenwereld, neem mijn intrek in een klooster en ga een week lang schrijven, lezen, zwijgen, nadenken en niets doen. Dit jaar wilde ik dat ook doen, maar ik moet er niet aan denken om Cato een week niet te zien. Dus werd het een weekendje Gent, samen met mijn vriendin.

'Waar heb je het meeste zin in,' vroeg ze terwijl we over het Belgische asfalt reden. 'Dat we helemaal niets hoeven,' zei ik direct. 'Gewoon lekker uitslapen en dan zien we wel wat de dag ons brengt.' Ik sta met groot plezier elke morgen vroeg op om Cato uit bed te halen, want dat is ook een feestje. Ze ligt vaak al brabbelend en spelend in haar bedje en als ik de deur open doe word ik getrakteerd op de mooiste glimlach die je jezelf kunt voorstelen. Maar ik keek er enorm naar uit om dat een paar dagen niet te hoeven doen. En het was nog lekkerder dan ik me had voorgesteld.

Op het uitslapen na hebben we alles kunnen doen wat we van plan waren. En dat was vooral niets. We slenterden wat door de historische centrum, liepen wat winkels in en uit en genoten van het mooie weer, de mensen en elkaar. We zaten uren op een terras te praten alsof we elkaar pas hadden ontmoet, lieten de ene na de andere fles wijn aanrukken en vertrokken pas nadat het meeste personeel al naar huis was.

We merkten dat weekend hoe fijn het is om tijd voor jezelf en elkaar te hebben. Hoe fijn het is om niet gebonden te zijn aan het ritme van Cato. Om een groot uitzendkracht te citeren; het waren twee fantastische dagen. Dagen die eindeloos zouden mogen duren, maar dat gelukkig niet deden. Want ook het terugkeren was anders dan in het verleden. In plaats van dat we naar huis gingen, gingen we vooral weer naar Cato.

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief