Rust

Foto: Eigen foto

Onze twee poezen spelen graag met elkaar. Tijdens hun wilde achtervolgingen zoeven ze doldriest van de ene kant van het huis naar de andere, weer terug en dat herhaalt zich met gemak twintig keer. Ondanks de verzameling pluche muizen die ik elk jaar op dierendag voor ze koop, jagen ze het liefste op elkaar. Maar tegenwoordig zijn ze in het spel vaker de muis dan de kat.

Daarom wil ik deze 4 oktober verder gaan dan een vers visje, een kommetje melk en een pak pluche muizen. Het is een zwaar jaar voor ze geweest, waardoor ze echt iets extra's verdienen. Ze hebben zich moeten aanpassen aan de nieuwe situatie in huis, waarin de rolverdeling aanzienlijk is veranderd.

Sinds Cato er is krijgen ze minder aandacht van me. Daar voel ik me soms best schuldig over, want het zijn lieve dieren, die er ook niets aan kunnen doen dat er ineens een klein meisje door het huis – hun zelfverklaard koninkrijk- kruipt die alle aandacht opeist.

Toch vinden ze haar lief. Ze komen vaak even bij haar kijken als ze aan het spelen is. En toen Cato pas geboren was moest huilen, dan kwamen ze ook bezorgd aan lopen om te zien wat er aan de hand was. Cato vindt hen ook heel erg lief.

Sowieso is ze erg van de dieren. Als we naar de kinderboerderij in het Westerpark gaan dan kraait ze van plezier wanneer ze de geitjes, kippen, paarden, konijnen en vogels ziet. En als we door de buurt wandelen, kan elke hond rekenen op een enthousiaste blik. Maar onze eigen poezen blijven favoriet.

De aandacht die ze van mij tekort komen, krijgen ze dubbel en dwars van haar.

Ze doet ook niets liever dan de poezen aaien. En dat is precies waarom ze voor dierendag dit jaar iets bijzonders moeten krijgen. Want aaien, dat kan Cato nog niet heel erg goed. Het is meer knijpen en vastgrijpen. Laatst had ze de staart van een van hen te pakken. Die vond dat uiteraard niet ontzettend prettig en probeerde weg te komen.

Maar ons prinsesje is dermate vasthoudend, dat ze zelfs toen ze half van de bank afviel met een grote glimlach de staart bleef vasthouden alsof het een reddingslijn was.

Ze zijn van hun troon verstoten. In plaats van dat zij achter hun speeltjes aanhollen, is het nu Cato die achter hen aankruipt. En hoewel het geen bange dieren zijn, hollen ze zo nu en dan als opgejaagde muizen door de kamer, op zoek naar een zo hoog mogelijke schuilplek. Ze moeten continue op hun hoede zijn, het luizenleven van de hele dag versuft in de vensterbank, op een stoel of op de grond liggen is voorbij.

Deze dierendag hoeven ze geen lekkernijen, al krijgen ze die wel. Maar het grootste plezier dat we ze kunnen doen, is Cato een dagje uit logeren sturen, zodat zij op tafel kunnen dansen.

Mail

Print

 Vrouw Nieuwsbrief