Jeroen Nan woont en werkt in Amsterdam. Naast zijn baan als communicatieadviseur/woordvoerder is hij parttime schrijver. Hij schrijft onder andere voor de website van Nightwriters en werkt aan zijn eerste roman. Maar vooral is hij vader. Lees meer over Jeroen op
www.jeroennan.nl.
Nee, Derek is niet iemand wiens hoofd je op de rug laat tatoeëren, op wie je als man wilt lijken en je wilt hem al helemaal niet zijn. Maar ik wil het wel.
In zijn programma en tijdens zijn shows praat hij met baby's. Dat hoor ik tenminste, ik kijk zelf natuurlijk nooit. Als mijn vriendin met een kop thee onder een dekentje op de bank gaat liggen kijken, pak ik een boek. Na het programma krijg ik een samenvatting van hoe bijzonder Derek wel niet is. Ik werd er tot voor kort warm noch koud van. Maar nu begint Cato vragen te stellen en ben ik ten einde raad.
Brabbelen doet ze al maanden en bij voorkeur de hele dag door. Ze kent inmiddels een paar woordjes, maar het meeste is volstrekt onverstaanbaar. Sinds kort heeft ze ook het fenomeen intonatie door: ze stelt vragen. Aan het einde van haar 'zin' gaat haar stem omhoog en daar kijkt ze dan ook nog eens vragend bij. Ze wil de hele dag door van alles weten. En ik durf geen antwoord te geven.
Je zou zeggen dat het niet uitmaakt wat ik terug zeg. Dat ik kan antwoorden wat ik wil, als ik maar een antwoord geef zodat ze leert hoe vragen werk. Dat het gaat om de vorm, niet om de inhoud. Dat ik geen idee heb wat ze vraagt, dat maakt niet uit.
Maar stel nu dat ze zelf wel weet wat ze me vraagt. Dat het in haar hoofd volstrekt helder is wat ze wil weten. Gewoon een simpele gesloten vraag in keurig gearticuleerd gebrabbel. 'Papa, wat voor dag is het vandaag ook alweer?'
Wat moet ze wel niet van me denken als ik dan zeg: 'Ja popje, dit vind ik ook een heel erg mooi liedje.' Dan sla ik het modderfiguur der modderfiguren en geef ik haar het idee dat ze bij een ontzettende mafkees in huis woont. 'Dat vroeg ik toch niet papa?'
'Nou, we gaan straks eerst een bammetje eten en daarna gaan we even naar buiten om te wandelen.' Knettergek, die man.
Dus ik hou me op de vlakte en probeer haar vragen te ontwijken met algemeenheden. Maar liever wil ik wel antwoord geven, haar vertellen wat ze wil weten. En daarom wil ik, al is het maar voor een dag, Derek Ogilvie zijn.

© 1996-2013 TMG Landelijke Media B.V., Amsterdam.
Alle rechten voorbehouden.
e-mail: redactie-i@telegraaf.nl
Gebruiksvoorwaarden | Privacy | Cookies | Cookie-voorkeuren | Disclaimer