Jeroen Nan woont en werkt in Amsterdam. Naast zijn baan als communicatieadviseur/woordvoerder is hij parttime schrijver. Hij schrijft onder andere voor de website van Nightwriters en werkt aan zijn eerste roman. Maar vooral is hij vader. Lees meer over Jeroen op
www.jeroennan.nl.
Nee dan Diego. De zogenaamde dierenredder. Ik trek hem al vrij slecht, maar dat komt voornamelijk omdat ik niet de doelgroep ben van Nick jr. Het valt Cato niet op dat Diego, die al zijn hele leven in het regenwoud woont, vanaf het moment dat er een dier in nood is, plotsklaps geen idee meer heeft waar hij is. Hij moet altijd langs drie 'hindernissen' om danwel het dier in nood te redden, danwel het dier in nood bij zijn moeder (nooit bij zijn vader!) terug te brengen. Tijdens zijn tocht, vaak ligt het eindpunt op loopafstand, moeten wij hem vertellen waar de grote boom is. Het is nota bene een regenwoud, dat staat vol grote bomen. Om nog maar te zwijgen van het feit dat de grote dierenvriend elke dierentaal spreekt, maar zijn trouwe metgezel/huisdier (baby jaguar) dan weer niet kan verstaan. Dit soort dingen maakt me kwaad.
Maar het ergste aan die Diego is de arrogantie waarmee hij de klus klaart. Inderdaad, hij. Niet wij, niet samen, maar hij alleen. Tenminste, zo doet hij het overkomen op de oorspronkelijke inwoners van het woud; de dieren. Die juichen hem hartstochtelijk toe wanneer hij als Tarzan aan een liaan slingert. En hij vindt het lekker, dat merk ik aan hem. Die kleine narcist zuigt alle eer op als was het een eerste levensbehoefte. Terwijl hij dus eigenlijk helemaal niets kan, of in ieder geval niet in zijn eentje.
Lieve Diego, als je op nog geen halve steenworp van je huis de weg niet weet, niet kunt tellen en niet hard genoeg kunt roepen, als je bij het minste of geringste de hulp van je kijkertjes nodig hebt, ga dan niet na afloop doen alsof je net eigenhandig de wereld hebt gered. Laat dat alsjeblieft aan Steven Seagal over. Van hem pik ik het, maar niet van jou, Diego! Het is prima dat je dieren wilt redden, maar geef de kinderen die je hebben geholpen de credits die ze verdienen en bedank ze niet alleen wanneer de rest van dieren het niet zien of horen.
Samenwerken is mooi, en ik vind het fijne aan veel van de programma's op Nick jr. dat het niet alleen maar is gemaakt om naar te kijken maar dat kinderen ook echt mee mogen doen. Maar ik kan hem niet uitstaan. Het enige dat hij ze leert is hoe de grotemensenwereld in elkaar zit. Waarin iedereen zijn stinkende best doet en keihard werkt om er bijvoorbeeld voor te zorgen dat we allemaal lekker onze champignonnetjes kunnen eten, maar waarin het geen uitzondering is dat alleen de man of vrouw aan de top er de lof voor oogst. Die wereld, daar hoeven jonge kinderen nog niet mee te worden geconfronteerd wat mij betreft en al helemaal niet wanneer ze een half uurtje televisie mogen kijken. Ik raad Diego aan om eens naar Team Umizoomi te kijken hoe het hoort. Al vrees ik voor de gevolgen wanneer hij gaat proberen mee te helpen.

© 1996-2013 TMG Landelijke Media B.V., Amsterdam.
Alle rechten voorbehouden.
e-mail: redactie-i@telegraaf.nl
Gebruiksvoorwaarden | Privacy | Cookies | Cookie-voorkeuren | Disclaimer