Zusjes

Met een dochter van anderhalf en een van vierenhalf is het schipperen met voorlezen. De een wil niet luisteren en vooral plaatjes kijken terwijl de ander juist wel houdt van lange verhalen en de prenten niet meer nodig heeft. Liggend op haar kussen fantaseert ze zelf met mijn woorden mee.

Maar één boek is wel favoriet bij mijn beide meisjes: Zusjes van Mylo Freeman. Iedereen kan zich hier iets bij voorstellen, want dit thema is universeel zoals zoveel kinderboeken, maar bij mijn dochters is het boek niet aan te slepen. Zodra ik start met voorlezen, slaan ze op de bladzijdes en roepen "dit ben ik en dit ben jij" enthousiast wijzend naar elkaar. Het valt ze niet eens op dat de kindjes donker zijn met kroeshaar dat in guitige staartjes recht op hun hoofd staat.

De vader, ook donker, zwiert ergens op een bladzijde het jongste kind in de rondte, mijn kinderen roepen dan heel hard "Papaaa". Want ook al heeft hij een andere kleur, voor kinderen maakt dat niet uit. Waarom haal ik dan dit voorbeeld aan? Dat zit in het feit dat dit boek is gemaakt door een uitgeverij die speciaal voor donkere kinderen boeken publiceert. Want, zo is de redenatie, dan zouden kinderen zich beter kunnen identificeren. Maar ik heb daar helemaal geen last van bij mijn kinderen. Sterker nog, de mama in het verhaal is natuurlijk ook een mooie, donkere dame met kroeshaar. En een bolle buik. Het is duidelijk dat ze zwanger is.

Mijn dochters eindigen steevast met "mama wat heb je een mooie jurk aan en wat leuk dat we nog een zusje krijgen!" "Dat zijn wij niet dat zie je toch", denk ik dan. Om vervolgens geduldig uit te leggen dat ik dat niet ben, die jurk niet in míjn kast hangt en dat er ook géén zusje komt!

Het EK-abonnement, 6 weken € 20,-!