Santa of Sinta?

Foto: Eigen foto

Naam: Ruth Oei-Abraham

Leeftijd: 34 jaar

Beroep: Journalist

Relatie: Getrouwd

Kinderen: Twee zoontjes: Max (3) en Boaz (2)

Favoriete website: The Guardian en Uitzending Gemist

Typisch vrouwelijke eigenschap: Het (drie keer per week ‘slechts’) straightenen van mijn haar. Redelijk ijdel dus…

-------------------------------------------------------------------------

Hoe voorspelbaar is het wanneer ik zeg dat ik de leukste jeugdherinneringen heb aan het sinterklaasfeest? Wij vierden thuis geen Kerstmis, dus bij ons stond alles in het teken van de oude grijsaard en zijn enthousiaste helpers.

Het is dus minstens zo voorspelbaar dat wanneer iedereen klaagt over pepernoten die al sinds juli in de supermarkt verkrijgbaar zijn, ik niets anders voel dan pure jaloezie. Wanneer men mij rond deze tijd vraagt wat ik het meest mis aan Nederland, is het antwoord vrij eenvoudig. Die andere man in mijn leven, de hoogbejaarde meneer in ietwat oubollige kledij.

Nu mijn kinderen ouder worden en dus actief meedoen aan de feestdagen die hier gevierd worden, neemt het gemis toe. Ontzettend leuk, pompoenen uithollen met Halloween, mijn kind als herdertje tijdens het kerstspel, maar daardoor neemt de angst dat mijn ventjes de sfeer en de sensatie van het sinterklaasfeest nooit zullen ervaren, alleen maar toe.

Ik heb aan mijn Engelse collega’s geprobeerd uit te leggen wat het sinterklaasfeest inhoudt en dat ging niet helemaal zoals gehoopt. Het antwoord op de geijkte vraag waarom de Pieten zwart zijn, werd niet geaccepteerd – ‘mensen kunnen niet door de schoorsteen. Punt uit’. En kinderen dreigen met een zak en de roe, dat zorgde helemaal voor een pittige discussie. Eentje die ik niet won.

Als een tiental volwassenen het concept al niet begrijpt, hoe introduceer ik de Sint en zijn Pieten dan aan mijn kinderen? Aangezien in onze wijk meer Nederlanders wonen dan in heel Aalsmeer, organiseren wij sinds vorig jaar een ‘Sinterklaas-klasje’. Zo zoetsappig als het klinkt is het ook – twintig Nederlandse kindertjes in een zaaltje met op de achtergrond de welbekende sinterklaasliedjes. Een hoger TROS gehalte is ondenkbaar.

Hoewel ik niet denk dat mijn kinderen vorig jaar het sinterklaasconcept volledig begrepen, was het enthousiasme groot. Of dit kwam door de pepernoten of de grijsaard op zijn witte paard, is mij om het even – na afloop van de vier ’sinterklasjes’ kon Max ‘Sinterklaas Kapoentje’ meezingen. Mijn Nederlandse hartje maakte een sprongetje.

Volgende week beginnen we weer met goede moed aan het bijbrengen van het sinterklaasgevoel aan een groep peuters. Het sinterklaasfeest zal voor mijn kinderen nooit hetzelfde gevoel teweeg brengen als het bij mij deed (en stiekem nog steeds doet). Maar bij elk extra sinterklaasliedje dat ze kunnen zingen, iedere tekening voor de goedheilig man en elke keer dat ze hun schoen zetten, zal mijn hart dat welbekende sprongetje maken. Waarschijnlijk zelfs een ‘Zonderland’.

Volg VROUW ook op Hyves, Facebook, Twitter, Google+ en Pinterest

Mail

Print

 Vrouw Nieuwsbrief