Isabel Toledo ontwierp Michelle's jurk

Ruben en Isabel hebben een zeldzame band. Wat zij denkt, zet hij op papier. Stopt hij met praten, dan maakt zij zijn zinnen af. Ruben: „Je kunt ons niet uit elkaar trekken. We bespreken alles. We hebben zo veel schetsboeken, het zijn net dagboeken.”

Isabel: „Al onze gesprekken tekent hij. Praten we over gevoelens, of iets dat ik heb gezien, dan begint Ruben als een gek te schetsen, alsof het steno is.”

Bij het luxe Amerikaanse warenhuis Barney’s hangt Isabel naast het Franse Lanvin. Isabel: „In de jaren tachtig gingen we als een trein. Ik kleedde de Talking Heads en de B52’s. Dat was de tijd dat Mugler en Montana populair waren. Samen met andere ontwerpers en kunstenaars vormden we de harde creatieve kern van New York. Maar succes kan zich ook tegen je keren. Eind jaren tachtig kochten de winkels me niet meer in. Gelukkig verkocht ik goed in Japan. Dat heeft ons bedrijf draaiende gehouden. En niet te vergeten onze trouwe, loyale klanten die sinds 1985 bij ons kwamen. Sommigen zijn inmiddels 70 jaar en ze blijven terugkomen. Vaak willen ze dezelfde jurk opnieuw, maar dan gemaakt van een andere stof. En zo nu en dan kopen ze er een nieuw stuk bij. Kijk, dan weet je dat je kleding echt goed is.”

Tegenwoordig gaan merken over branding, niet over kleren. Shows zijn groter geworden. Het ene spektakel werd overschreeuwd door het andere. Eigenlijk net zoals je in films zag, films werden gewelddadiger, duurder en spectaculairder.”

Isabels kleding is vaak vergeleken met architectuur. Isabel: „Ik wilde altijd al bouwvakker worden. Ik ben gek op machines en voel me meer techneut dan ontwerper. Ik experimenteer met patronen. Toen ik klein was, zat ik onder mijn oma’s naaimachine, omdat ik gefascineerd was hoe het werkte. Machines hebben me altijd geïnspireerd. Fietsen haalde ik uit elkaar, om vervolgens alle losse onderdelen weer in elkaar te zetten. Die fascinatie voor onderdelen verwerk ik nog steeds in mijn ontwerpen.”

Ruben: „Isabel werkt net als beeldhouwers. We beginnen nooit met een thema, maar met een gevoel.” Isabel: „Ik doe alles met een reden. Maak ik een zak, dan heeft het een functie en heeft het dus niets te maken met versiering. Wat we doen komt uit het hart. Het is serieus, ik ben niet grappig. Mijn werk is niet alledaags. Je moet je er comfortabel in voelen en niet het idee hebben dat je in een harnas bent gestapt. Ik ga niet met mode mee. We zijn geen kopieermachine.”

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief