Daar waar mode was, was ik

Modeontwerper Frank Govers (overleden in 1997). Foto: Matty van Wijnbergen

Met twee vrienden hadden op het laatste nippertje kaartjes weten te bemachtigen en zo trots als we waren, vertrokken we in vol ornaat naar de Stadsschouwburg in Amsterdam waar we werden getrakteerd op de bovenkanten van de hoeden. We zaten ergens in de nok.

De liefde voor mode zat er al veel eerder in. In ’78 zat ik voor het eerst met de Vogue op schoot, gekregen van mijn tante die heen en weer naar Amerika vloog. Na abonnementen op de Tina, Anita, Club, PopFoto en de Joepie begon ik modebladen te verzamelen. Ik had complete jaargangen van de Amerikaanse Vogue, Harpers Bazaar en de Elle. Later kwam daar de Arena, ID en Avenue bij. Enige tijd geleden heb ik ze noodgedwongen van de hand gedaan. En natuurlijk heb ik daar nog steeds spijt van.

Daar waar mode was, was ik. Zo zat ik eind jaren tachtig bij de show van GILL (Gletcher, Illustrious Imps, Lawina, Lola Pagola), een verzamelnaam voor een groep Nederlandse ontwerpers en bezocht ik Amsterdam Modestad in de RAI. Begin negentig waren de shows van ModaMas een begrip en later was de Barclay Catwalk the place to be.

Echt professioneel schrijven over mode begon in ’95 toen ik voor een modevakblad aan de slag ging. Het fijne van lang in het vak zitten is dat je beschikt over een leuk netwerk, gedegen kennis en een breed referentiekader. Iets dat ontbreekt bij de huidige generatie persberichten journalisten die voornamelijk redeneren volgens het ’o wat leuk’ principe en alles oplepelen wat wordt toegeworpen door de steeds agressiever wordende persagenten.

Door alle wateren gewassen, ben ik ongevoelig voor de pr-tirannen die je onderwerpen door de strot duwen. En daarin kreeg ik bijval van de rest van de groep hoofdredacteuren die mee waren om in de Lichtstad het 100 jarig bestaan van L’Oréal Professional te vieren.

Ook zij hadden last van de bureaus die tientallen merken vertegenwoordigen en die vaak op ongelooflijk volhardende manier pluggen. Soms gaan de persagenten zo ver dat wanneer jij zegt geen brood te zien in een onderwerp dat ze aandragen, al je collega’s worden benaderd in de hoop dat iemand het oppakt. Soms willen ze zelfs het hele verhaal regisseren.

Van de foto tot aan het tijdstip van plaatsing toe. Ik vermoed dat ze hun ontelbare klanten gouden bergen, zoals publicaties in vooraanstaande kranten, bladen en websites hebben beloofd. Een andere reden kan ik niet bedenken. Zo leuk zijn de ideeën die ze aandragen niet.

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief