Bezuinigen op kerstkaarten

Jaja, onder de noemer Save the planet rukken de digitale kerstkaarten op. Maar als je het mij vraagt, staan milieuoverwegingen in dit geval synoniem voor bezuinigen. Een kerstmailtje kost geen drol en is zo naar honderden mensen tegelijk verzonden. En dus ook weer zo vergeten.

Een gemis voor iemand zoals ik die het leuk vindt om kerstkaarten te schrijven en het nog leuker vindt om ze te ontvangen. Voorgaande jaren lag mijn bureau op de krant bedolven onder feestelijke groeten. De mooiste heb ik bewaard. Een handgeschreven kaart van Donatella? Ik heb ’m. Een polsbandje met Merry Christmas wishes van Marc Jacobs? Ligt in de kast. Van Roberto Cavalli ontving ik ooit een doos chocola met zijn eigen logo en Domenico Dolce en Stefano Gabbana tekenden een groot hart en wensten me een very Happy 2004. De kaart ligt bij de rest van de trofeeën.

Maar wat moet ik met digikaarten? Printen? Zo leuk zijn ze niet. Op die van Christopher Bailey van Burberry na. Bailey stuurde een flashfilmpje met de bekende Burberry ruit in zwart/wit en sneeuwvlokken. Uitgeprint op een A4-tje slaat het nergens op.

Nee, dan Robert Polet, de topman van de Gucci Group. Van hem ontving ik een handgeschreven kaart. Let wel, met mijn naam én een persoonlijke boodschap.

Hulde. De man staat aan de top van een internationaal bedrijf, maar weet toch tijd te maken om kerstkaarten te schrijven. Niet dat hij even snel zijn naam onder een pre-fab tekstje kalkt, nee, nee. Polet schreef een persoonlijke boodschap. ’Dat 2010 maar een creatief en bruisend jaar mag worden.’

Ik hoop met hem mee. Als de armoedige e-kaarten een voorbode zijn voor wat we volgend jaar op creatief vlak kunnen verwachten, zie ik het somber in.

Weekendabonnement?