Mi Mundo

Mi Mundo

Elf jaar lang woont en werkt Hanneke Vaanhold samen met haar Nederlandse man in Buenos Aires. Haar vier kinderen gaan naar school. Hanneke schrijft elke week over haar avonturen in het Argentijnse land.




 
 
Exclusieve artikelen van de Telegraaf redactie
vr 07 dec 2012, 08:55

Mi Mundo

Wie ben ik

Elf jaar lang woont en werkt Hanneke Vaanhold samen met haar Nederlandse man in Buenos Aires. Haar vier kinderen gaan naar school. Hanneke schrijft elke week over haar avonturen in het Argentijnse land.

Hanneke Vaanhold Hanneke Vaanhold Foto: Annie France Charbonneau

Naam: Hanneke Vaanhold

Leeftijd: 43

Beroep: moeder en schrijver

Relatie: getrouwd

Kinderen: vier

Favoriete website: TED

Typische vrouwelijke eigenschap: niets kunnen vergeten (fig.)

-----------------------------------------------------------

Het is donderdagochtend, zeven uur. Ik heb pas om half acht afgesproken met de gestador -Argentijnse regelaar voor bureaucratische ellende- om mijn identiteitsbewijs te vernieuwen, dus stap nog even een café binnen. Gelambriseerde muren, piepende ventilatoren, een puffend espressoapparaat en tango op de radio.  Buenos Aires is een tijdmachine die je achterwaarts de tijd in schiet en de dagelijkse realiteit vertraagt.

Een sloffende ober brengt koffie, medialunas en de krant. Bovenin de hoek hangt een televisie, een 24-uurs-herhaling van nieuwsbeelden en schreeuwende headlines met de volumeknop op nul. “Messi van het veld af  met geblesseerde linkerknie”, kopt de televisie simultaan met mijn voorpagina, de combinatie van beide media voelt als een soort voorloper van de ipad. “Argentinië opnieuw gedaald op internationale corruptie –ranglijst “, meldt  het dagblad Clarín, ofwel nog meer corruptie voor de goede verstaander. De beelden van de leiders van de drie grootste vakbonden die op 19 december weer massaal de straat op gaan.

Dan wordt de tango op de radio onderbroken voor een nationale uitzending van president Christina, die zichzelf lof toezwaait over haar uitstekende beslissing om het Spaanse oliebedrijf Repsol te onteigenen. Ik weet weer genoeg, wenk de ober en betaal. Het is warm buiten, er hangt een weeïge vuilnislucht en de rij voor Migraciones draait helemaal de hoek om. Ricardo, de gestador, zwaait, Hij draagt een keurig pak, glimmend gepoetste schoenen en een wit hemd. “Waar komt u ook alweer vandaan”, vraagt hij voorkomend.  “Uit Nederland”. “Aah, natuurlijk, het land van onze prinses” , lacht hij trots. We praten over het grote potentieel van Argentinië. Ricardo vervloekt de corruptie en de inhalige politici die de toekomst van het land verkwanselen.

Bij de deur staat een streng ogende vrouw met gelig haar en een doorrookte stem. Ricardo knipoogt, fluistert haar iets in het oor. Ik mag vandaag vooraan in de rij en de afspraak voor mijn zoon, met een officiële limiet van drie dagen, wordt voor mijn gemak een weekje uitgesteld. Ricardo en zijn fooien maken hier de dienst uit. Ik haal mijn neus op, mooie woorden altijd die Argentijnen, en stop snel het ontvangsbewijsje in mijn tas. Op de televisie in de hoek zie ik dat er een container met pesticiden is geëxplodeerd in de haven, er hangt een gifwolk boven de stad, die zich snel uitbreidt. Wegwezen hier.

Eenmaal thuis blijkt de stroom uitgevallen. Geen koffie. Ik wijk uit naar de Starbucks aan de overkant van Avenida Libertador en neem mijn ipad mee. Nog snel even de Nederlandse krant lezen.

“Amarantis”, lees ik, “patjepeër cultuur, bedrijfje spelen met belastinggeld”. 

“Sinterklaas is een racist. Een pooier. Een slavendrijvende fraudeur, leugenaar, asielzoeker, een levend uithangbord voor geïnstitutionaliseerde religie.”

“Schrappen we Zwarte Piet dan verminken we Sint Nicolaas”.

Ik voel me draaierig, zie het voor me, de verminkte Sint die zijn rechterarm mist.

Hoort wie…? Mijn hart klopt inmiddels in mijn keel.

Dit weekend staan er meer dan honderd Nederlanders en Belgen voor mijn deur om Sinterklaas te vieren. Wel wat aan de late kant ja, op acht december. De douane wilde de pepernoten niet inklaren. Die protectionistische maatregelen van president Christina weer…

Het klamme zweet staat in mijn handen.

Mag ik Zwarte Piet nog wel binnenlaten?

En Nederland is toch niet corrupt?

Waar kom ik vandaan? Wie ben ik eigenlijk?

En dan weet ik het opeens weer.

Ik ben geboren en getogen in de polder, in een doodgewone bananenrepubliek.

Foto: Eigen foto
 


Nu populair
Actueel
Meest gelezen
Voetballers in onderbroek hebben...
Hilarisch! Dit half blote voetbalelftal is op zoek naar een kledingsponsor. De manier waarop ze dat...