Máxima

De receptie werd georganiseerd door de Nederlandse overheid in de persoon van staatssecretaris Jet Bussemaker. Locatie: de VIP Lounge van het Holland Heineken Huis.

Heel grappig is dat. Na binnenkomst wandelde ik even een rondje omdat ik er nog niet was geweest en me afvroeg of er achter een wandje ook nog wat te doen was. Daar kwam ik een piepklein mevrouwtje tegen. Het was Jet Bussemaker. ’Ah, de gastvrouw!’ denk je dan. Maar waar was de rest? Waarom stond er een paar meter verderóp een heel kluitje drentelende mensen? Daardoor viel het nog meer op dat Jet bepaald geen indrukwekkende verschijning is. Blijkbaar trokken mensen zelfs van haar WEG in plaats van naar haar TOE. Ik nam een glaasje wijn. Kon niet wachten op de eerste bitterbal. Serieus, een bitterbal ver van huis is het lekkerst! Maar eerst eens onderzoeken hoe het nou zat, met die eenzame Jet en dat kluitje mensen verderop.

Om naar de overkant te komen, moest ik om het kluitje mensen laveren. In het midden van het groepje stonden ze. Máxima en Wimlex. Ha! Ik begreep wat al die mensen daar stonden te doen: wachten tot ze werden opgemerkt door het Prinselijk Paar. En dan doen mensen ráár! Sta ik met een kennis te praten, worden we volledig onder de voet gelopen door een kwibus die een foto van Máxima probeert te maken. Geen pardon, geen sorry, want meneer was in opperste staat van opwinding! Verder staat de helft quasi nonchalant met iemand te praten, maar hoort ondertussen geen woord van wat de ander zegt, in de hoop een woord van het gesprek dat het PP voert op te vangen. Dat zie je aan hun ogen. Totaal niet gefocust op de gesprekspartner, maar heel opvallend onopvallend dwalend door de ruimte.

Ik had in Turijn al een keer met Máxima gepraat, dus wat doe je dan? Beetje te riskant om op haar af te benen en te zeggen: “Hoi! Weet je nog? In Turijn? Dat we toen samen...” Maar hoe gaan die dingen: ik word na een paar minuten aan mijn arm meegetrokken naar Máxima en voor je het weet, sta je te praten. Erben stond links van mij een vurig pleidooi tegen Wimlex te houden. Dat ging over kinderschaatsjes. En dat dat dan per se Vikings moeten zijn. Ik heb geen idee meer waar ik het met zijn vrouw over had. Nou ja, twee vrouwen, zelfde leeftijd, allebei kinderen: meer heb je niet nodig.

Na een paar minuten ben ik naar de kant geschuifeld want inmiddels had zich een serieuze rij gevormd van mensen die allemaal een handje en een woordje wilden. En Máxima maar lachen. En handen schudden. En belangstellende vragen stellen. Ze droeg laarzen met hele hoge hakken. Ik gympies. Zwart en glanzend, dat wel. Maar toch. Voelt wel beetje lullig, zo naast elkaar. Was ik ineens nog kleiner ook. Zij moet toch ook last hebben van kloppende, opzwellende voeten na zo’n lange vlucht? Dat soort belangwekkende gedachten stond ik te hebben.

En toen kwamen ze... de bitterballen! Iedereen graaien en voor ik het wist, lagen er nog maar twee op het schaaltje. Die wist ik te confisqueren voor de moeder van Sven Kramer en mezelf. Alleen…Máxima had ze ook gezien. En dat had Erica Terpstra dan weer gezien. En dus dook mevrouw Terpstra, voor Máxima, op het – inmiddels lege – schaaltje. Ik heb de prinses nog wel de mijne aangeboden, maar ja, die zat al bijna in mijn mond en er zat flink veel mosterd op. Dus ze hoefde hem niet. Na een uur werd iedereen de ruimte uitgewekt omdat het PP er graag met wat gasten wilde dineren. Ik werd niet uitgenodigd. Na het bitterbal-incident.

In bed lag ik me voor te stellen hoe dat nou ging met Máxima en Wimlex. Dat ze dan na zo’n diner terug worden geëscorteerd naar de enorme villa die ze hebben gehuurd voor het hele gezin met gevolg. En dat Máxima neerploft op het bed, helemaal gaar, en tegen haar man zegt: “Alexander, trek jij mijn laarzen effe uit. Wat een avond zeg. Morgen gaan we een dagje niet hoor! Heb jij trouwens nog peuken?”

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief