Lekker alleen in de auto

Ik zit heel graag alleen in de auto.

Geen enkele ander plek waar het zo lekker rustig is. Waar ik lekker mijn eigen muziekje kan draaien. Of een rustig telefoongesprek kan voeren zonder dat er zo’n piepstemmetje tussendoor komt ("mam, mag 'ie op Jetix?", want proberen kan altijd als je moeder wat afgeleid is...)

In mijn auto liggen doorgaans geen stapels onverwerkte post, geen berg wasgoed, geen peertje dat al drie weken vervangen moet worden. Heel fijn is dat. Ja, ik kan oprecht blij zijn als ik onverwacht in een file terecht kom. En nu heb ik een theorie: ik denk dat er heel veel mensen soms stiekem een stukje omrijden. Echt, ik kan het me helemaal voorstellen. Je hebt een dag hard gewerkt, gedoe aan je hoofd gehad, lastige vragen beantwoord, vergaderd, en dan ga je naar huis.

Maar ja, thuiskomen, betekent vaak dat de kinderen van de BSO moeten afgehaald, en voor je het weet heb je gedoe aan je hoofd, moet je lastige vragen beantwoorden en om de haverklap onderhandelen en conflicten sussen. Kortom: dat stuk rijden naar huis heeft een mensen gewoon NODIG. Maar geef dat maar eens toe. Dat je nog even een extra rondje om de ring van de stad hebt gedaan voor je de voordeur open deed. Toch een beetje een taboetje hè, dat juk van het gezinsleven en het nog toegeven ook.

Dus stel ik nu voor dat al die mensen die dat stiekeme stukje omrijden een teken bedenken. Als herkenning. Zo van: jij ook? Geeft niet hoor, ik ben ook bezig aan mijn tweede toertje om de wijk. Ik dacht aan een hoofdknikje á la Beatrix en een beschaamd glimlachje erbij. Zoiets.

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief