Jarig

Zoals altijd op mijn verjaardag. Ik en verjaardagen, het blijft een waardeloze match. En nee, dat komt niet doordat ik elk jaar een dagje ouder word. Dat maakt me echt niet uit. Het is iets anders. Maar ik weet niet wat. De dagen voor mijn verjaardag verlopen ook altijd hetzelfde: ik ben lichtgeraakt, de kinderen tellen de nachtjes af, Erben vertoont lichte paniek omdat hij nog geen kadootje heeft. Ieder jaar weer hoop ik op iets dat niet komt. Zo voelt het tenminste. Is het heel raar als ik 1 dag per jaar een prinses wil zijn? Op mijn wenken bediend wil worden? Overladen wil worden met kado’s die ik niet zelf heb uitgezocht? Dat er zomaar ineens prachtige veldboeketten op tafel staan (die ook helemaal vanzelf weer verdwijnen zodat ik ze na drie weken niet stinkend en slijmerig geworden moet afvoeren), dat ik knisperend schoon, vers beddengoed op bed vind, dat er een setje gloednieuwe kleding klaarligt - helemaal mijn smaak -, dat de kinderen geen ruzie maken (is vanochtend geweldig gegaan, niet klagen Renaat), dat er voor één keer Thais eten wordt bezorgd in Dalfsen en dat al die dingen zomaar gebeuren, zonder dat ik daarover eerst uitgebreid hints heb gegeven.

De vraag is ook altijd hoe ik mijn verjaardag nou eens ga vieren. En of ik het ga vieren. Vroeger ging dat heel eenvoudig: je reserveerde een tafeltje in een eetcafe en iedereen betaalde voor zichzelf het eten. Ik rekende de drankjes af. Dat was overigens vaak tweederde van het totaal. Later werd het eetcafe een restaurant en betaalde ik voor iedereen de hele rekening. Toen kwamen de wilde feestjes thuis, omdat dat nou eenmaal kon als je je studentenkamer was ontgroeid. Maar als je kinderen hebt, word alles anders. Je viert de verjaardag niet meer voor jezelf, maar voor hen. En dus stond ik gisteravond met Erben slingers op te hangen. Want dat vinden de kinderen zo leuk. En dus stonden Erben en de kinderen met een ontbijtje naast mijn bed om zeven uur. Terwijl je als jarige natuurlijk een keer wil uitslapen tot je zélf wakker word. En dus, en nou komt-ie, zaten we gistermiddag om vier uur in de bioscoop naar een kinderfilm te kijken. Ter ere van mijn verjaardag….. Afgesloten met een bezoek aan de pizzeria. Niks Thais aan.

Vorig jaar gaf ik een feestje. Ik had een shitload aan ingrediënten voor mojito’s in huis, dus het zou een woeste avond worden. Onze vrienden kennende. Ik was alleen een detail vergeten. Toen we nog in de stad woonden kwam iedereen lopend of met de fiets. En die laatste werd desnoods de volgende dag weer opgehaald als de eigenaar te lam was geweest om rechtuit naar huis te fietsen. Maar nu wonen we op het platteland. En dus was het huis ineens leeg om half één. De helft had in nuchtere toestand besloten dat het maar weer eens tijd werd om te gaan en de andere helft moest de oppas aflossen. Mij ontredderd en nog lang niet dronken achterlatend.

Dit jaar heb ik niks georganiseerd en daar begin ik nu ineens een beetje spijt van te krijgen. Ik geloof dat mijn schoonouders vanavond nog een borrel willen komen drinken. Ik denk niet dat dat heel wild gaat worden.

Ik ben trouwens 39. Misschien tijd om een keer volwassen te worden. Vanaf nu koester ik geen enkele verwachtingen meer omtrent van mijn verjaardag. Dan kan het alleen maar meevallen….

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief