Het glazen plafond…. Waar dan?

DIRK (pseudoniem)

RELATIE: gescheiden, heeft minnaar

WOONT: solo met veel dieren

BEROEP: journaliste

KINDEREN: 1 volwassen pleegdochter Kiki

WAT VINDT DIRK TYPISCH VROUW? wel gelijk-waardig aan mannen zijn, maar niet gelijk-aardig. Sterk en uitdagend.

JAN (pseudoniem)

RELATIE: gescheiden, heeft vriend

WOONT: afwisselend met geliefde of kinderen (co-ouderschap)

BEROEP: Sales-manager

KINDEREN: dochter Bo (15) en zoon Floris (9)

WAT VINDT JAN TYPISCH VROUW? de perfecte moeder, minnares, carrieretijger en vriendin zijn. Vermoeiend en boeiend.

Lieve JAN,

Deze week was ik even aan het msn-en met een vriend in Nederland. Dat is geinig hoor. Terwijl ik in de avond opgevroten word door de muskieten, maakt hij melding van de middagregen in kikkerland, maar ook van de prachtige herfstkleuren die ik dit jaar mis.

Ik stelde hem via het ons door Bill Gates geschonken communicatiekanaal op een gegeven moment de vraag: ‘Wat is de waan van de dag in NL? Of van de week?’ Ja dat is gek JAN: ondanks kranten lezen via internet enzo, raak je dat toch een beetje kwijt na een tijdje. Als je niet echt in het land bent, hou je niet de vinger aan de pols.

Zijn antwoord was dat het op TV weer ging over het glazen plafond en of ik daar niet eens wat over kon schrijven. Het eerste dat in mij opkomt bij het horen van die term is: ‘Ik ervaar helemaal nooit een glazen plafond.’ Echt niet.

Volgens mij is dat gewoon een excuus. En als het er al zou zijn, dan knal je daar toch als je wilt dwars doorheen. Het heet niet een betonnen plafond te zijn……..

Ik heb erg het gevoel dat de term in het leven is geroepen door vrouwen die eigenlijk wel een topfunctie hadden willen bekleden, maar door hun typische vrouwelijke aard van versnippering van belangen (ik noem: leuke partner, betrokken moeder, zorgzame dochter, uitdagende baan en ook nog interessante vrienden, vakanties & vertier)

niet toegekomen zijn aan alle energie in hun carriere steken. Zij zijn daardoor blijven ‘hangen’ onder die top. Geen schande, lijkt mij. Geenszins zelfs, maar wellicht dat ze ooit andere dromen hadden.

Het tweede wat ik me afvraag is: wanneer ben je dan DOOR het glazen plafond? Is dat als je minister voor wonen, wijken & integratie bent geweest? Ik denk dat jij en ik niet zo trots zijn op onze seksegenote waar nu bepaalde wijken naar vernoemd zijn, zeker niet na haar jankerige boek.

Of heb je het glazen plafond pas aan barrels als je directeur bent bij een multinational? Of als je een eigen onderneming groots maakt. Annemarie van Gaal en Sylvia Toth deden het gewoon. Die hadden in hun toptijd niet eens tijd voor dit soort discussies.

Er zijn veel, ik herhaal: heel veel vrouwen aan de top, die op eigen houtje wat bereikt hebben en ook alleen werken. Maar die worden daar niet bij genoemd. Kunstenaressen als Marte Röling en Gerti Bierenbroodspot, internationaal vertaalde auteurs als Conny Palmen en nu ook Saskia Noort.

Ik wil in dit schrijven ook de Vlaamse Alzheimeronderzoekster Prof. Christine van Broeckhoven niet ongenoemd laten. Zij gaat ‘op’ voor een Nobelprijs fluistert men. Duitsland heeft Angela Merkel tussen de grijze pakken van de EU-landen geparkeerd. Nou NL nog: ‘Neelie for president!’

Tenslotte ging Margareth Thatcher haar een kwart eeuw geleden reeds voor. Hebben we de iron lady ooit horen zuchten over ‘the glass ceiling’? (stiff upperlip) Nou dan!

Zeg JAN, zit jij er al tegen aan dan?

DIRK

Ha DIRK,

Het glazen plafond is mij deze week in het nieuws ontgaan en dat terwijl ik in Nederland zit en jij duizenden kilometers verderop! Na het lezen van jouw mail moest ik dan ook even goed nadenken of ik hier zelf al tegenaan zit!

Er zijn natuurlijk genoeg ambitieuze vrouwen die de top willen halen. Maar toch is dat relatief een kleine groep. Zoals jij al aangeeft: vrouwen halen de voldoening niet alleen uit hun werk. Ze willen ook tijd hebben voor andere dingen.

Als ik naar mezelf kijk dan ben ik ambitieus genoeg om als werkende vrouw de top te willen bereiken. Maar moet ik daar alles maar voor opzij zetten? Het zijn ook de omstandigheden waarin je verkeert.

Ik herinner mij nog dat toen mijn kinderen klein waren, ik full-time werkte, een man met een carriere had en ook nog graag een leuk sociaal leven wilde hebben. Al had ik het gewild: het bereiken van de top in die tijd was zeker niet haalbaar!

Hoe doen de ‘Femke Halsema’s en Agnes Kanten’ van deze wereld dat dan? Hebben zij misschien een man thuis die de zorg van de kinderen op zich neemt? Van Neelie kan ik mij indenken dat zij zich 1000% kan inzetten voor haar werkzaamheden en carriere.

Haar kind is allang de deur uit! Annemarie Jorritsma heb ik in een interview horen zeggen dat zij in haar politieke carriere weinig tijd had voor haar kinderen en dat ze zich daar nog best weleens schuldig over voelt.

DIRK, het is de keuze van de (werkende) vrouw zelf. Natuurlijk zijn er bedrijven die conservatief zijn wat betreft vrouwen aan de top, maar volgens mij zijn er niet veel die carriere vrouwen bewust uitsluiten.

Als je de top wilt bereiken moet je je gewoon meer dan fulltime in kunnen zetten! Vrouwen die dat doen, hebben evenveel kansen als mannen. Misschien nog wel meer….Maar er zijn nou eenmaal niet zoveel vrouwen die zich meer dan fulltime WILLEN inzetten. Gewoon omdat zij ook andere keuzes maakten of maken.

Tenslotte denk ik: hoe hoog is het glazen plafond?

Nu, ik ga snel aan mijn werk.

Liefs,

je JAN