Kinderen opvoeden, vermoeiend?

Ha zus,

Die regenstortvloed houdt ons thuis. Geen voetbalwedstrijdjes of fietsritjes naar de bios. Eenderde van de Nederlandse ouders heeft wel eens het gevoel tekort te schieten, lees ik het maandblad J/M. Negen jaar geleden klopte ik straalmisselijk en nét zwanger bij je aan. Help, ik krijg een kind! Het wordt anders, zei je. Maar je krijgt er echt een heleboel moois voor terug.

Kinderen kunnen niet buiten spelen als het hoost. Nou hoeven kinderen voor mij niet altijd de straat op, maar op de een of andere manier komen kinderen bij regenbuien altijd met bosjes ons huis in. Of beter, onze zolder op. Acht kinderen rolden gisteren even naar de keuken. Een liter melk, een liter limonade, (vooruit, de limo-drinkers zijn toch mijn eigen kinderen niet) en zeventien boterhammen verder, rolden ze net zo makkelijk weer vrolijk naar boven. Om de puinzooi van speelgoed nog groter te maken. Bezorgd belden er af en toe wat ouders aan. Niet vervelend, al die kinderen over de vloer? En, maken ze niet teveel rommel?

Ik blijf me verbazen over ouders. Natuurlijk over onze eigen, maar vooral over ouders van nu. Als ik meega naar het schooltuintje van Nelson, zijn er serieus twee huilende meiden die bang zijn om vies te worden. Moeten schoon blijven van mama. Buiten school moet ook nog eens veel. Balletten, voetballen, tennissen, drummen, knutselen. Goed voor hun ontwikkeling. Maar of ze daarbij liever niet vies worden, dan wel rommel of herrie maken. Ouders vinden opvoeden stressvol en vermoeiend, lees ik verder in J/M.

Lijkt me niet zo verwonderlijk.

Het werd anders. En ik kreeg er inderdaad een heleboel voor terug. Minder tijd voor mezelf. Meer rotzooi in huis.

Maar met die regen ruim ik zelf lekker zo min mogelijk op.

Mogen mijn kinderen doen. Tijd zat, wat jij zus?

Dikke kus,

Leen

Stellen zonder kinderen blijken veel gelukkiger

Lieve Leen,

Toevallig kwam mijn lief Pee met een artikel uit de zaterdagkrant aanzetten: Stellen zonder kinderen blijken veel gelukkiger! Waarop ik meteen riep: maar ik had ze nooit willen missen! Op je zestiende droom je over je prins op het witte paard waar je allemaal mooie zoete kindertjes mee gaat krijgen. De werkelijkheid is anders.

Ik ken een stel met drie kinderen. De één zit op tennis de ander op voetbal de derde op hockey. Ze hebben een groot huis en als één van de de kinderen jarig is mogen er twintig vriendjes blijven slapen. In de weekenden trekken ze er graag met z’n allen op uit, tussendoor een europeesche stedentrip met als knaller in de grote vakantie: vier weken door Amerika trekken in een grote camper. Gevolg: uitgeputte, oververmoeide ouders en wat vinden die kinderen later nog leuk?

Toen Bo nog klein was leek het mij nuttig als zij vroeg met kunst en cultuur in aanraking kwam en nam haar mee naar vele toneelvoorstellingen. Toen ze zes jaar was moest ze van mij op tennis wat de tennisleraar mij niet in dank afnam want ze had totaal geen balgevoel. Ook kocht ik bergen jurkjes want ja ze moest er wel iedere dag op en top uitzien. En nu? Op zeventien jarige leeftijd heeft Bo een hekel aan jurken, houdt ze van knetterharde rockmuziek, vindt ze iedere sport onaantrekkelijk behalve ’stagediving’ in Paradiso te Amsterdam. Had ik het zo bedoeld?

Ik kan alleen maar de conclusie voor mezelf trekken dat ik als werkende moeder mijn schuldgevoel compenseerde met dat ik Bo niets mocht onthouden. En ik denk dat dit voor alle ouders geldt. Met de jongste Floris ben ik al een stuk relaxter. Als hij niet op hockey wil dan niet. Als zijn gloednieuwe witte broek binnen 5 minuten pikzwart is van het buitenspelen denk ik ‘een beetje chloor doet wonderen’…Komt verstand met de jaren?

Dus nog even geduld zus, jouw ‘eigen’ tijd komt er binnenkort ook weer aan….

Liefs Jan

Meer lezen? Kijk op www.theladiesclub.nl

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief