'Ik licht mijn demente vader op'

Met de hete adem van mijn vader in mijn nek maakte ik mijn rechtenstudie af en vond een baan bij een advocatenkantoor. Hij vond het geweldig. Schepte op tegenover iedereen over zijn knappe dochter. Het was leuk dat hij zo trots op me was, maar ik had het zwaar op het kantoor. De werkdruk was enorm en ik kon het nauwelijks bijbenen.

Wat een geluk dat ik een leuke man ontmoette, zwanger raakte en dankzij een hoge bloeddruk eerder met zwangerschapsverlof mocht. Dat ‘trucje’ haalde ik nog een keer uit, maar omdat mijn werkgever niet aan parttime werken deed, hield ik de combinatie van moederschap en carrière niet vol. Uiteindelijk werd ik wegens slecht functioneren ontslagen. Het voelde als een enorme nederlaag. Ik had gefaald,was een mislukkeling.

Mijn man probeerde het uit mijn hoofd te praten, maar ik schaamde me zo dat ik voor de buitenwacht deed alsof ik er nog steeds werkte. Vooral mijn vader, die inmiddels hoogbejaard is, mocht nergens van weten. Het was misschien onzin, maar ik wilde hem gewoon niet teleurstellen en vertellen dat ‘zijn knappe dochter’ het niet heeft gered. Dat ik nu een gewone administratieve baan heb. Ik ben blij met mijn simpele baantje, maar het verdient wel stukken minder.

Mijn vader is inmiddels dementerend en heeft zijn administratie en geldzaken aan ‘zijn knappe dochter’ toevertrouwd. Hij heeft veel beter geboerd met zijn bedrijf en voor zichzelf gezorgd, dan ik had verwacht. Hij hoeft zich financieel geen zorgen te maken. Ik inmiddels wel, omdat we nu veel minder te besteden hebben. De kinderen zitten op allerlei clubjes en de hypotheek van ons dure huis is een maandelijkse aderlating. Op een gegeven moment dacht ik: hij heeft zo veel, waarom zou ik daar niet iets van gebruiken?

Het begon met een kleine ‘lening’, omdat ik acuut een energierekening moest betalen. Ik zou het later terugstorten. Dat heb ik nooit gedaan. Mijn vader kijkt er toch niet naar om. Steeds vaker betaal ik nu rekeningen met geld dat ik van zijn bank naar de mijne sluis. En zo gaat het van kwaad tot erger. Schuldig voel ik meer zeker over. Maar niet tegenover mijn vader. Hij zit nu in een fase van zijn leven dat geld geen enkele rol meer speelt. Zet hem in zijn luie stoel voor de tv en hij is gelukkig. Meer heeft hij niet nodig.

Maar mijn broer weet nergens van. Elke keer als ik hem zie, voel ik me rot, omdat hij het ook niet zo breed heeft en ik nu in feite een deel van zijn erfenis aan het opmaken ben. Ik besef dat ik hiermee moet stoppen. En dat wil ik ook echt – tot de volgende rekening op de deurmat valt.”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: vrouwmagazine@telegraaf.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief