AMSTERDAM - “Ik ben opgegroeid in een doorsnee gezin. Jan Modaal. Er was genoeg geld om van te leven, maar we deden nooit iets speciaals. Andere kinderen waren allang op wintersport geweest, wij bleven thuis. Kaasfonduen kon je ook thuis, nietwaar. In de zomervakantie bleven we in Nederland, weer of geen weer. Met de vouwwagen. We zijn overal geweest, als het maar binnen de landsgrenzen was. En niet dat ik een rotjeugd heb gehad, in tegendeel zelfs, maar ik miste wel Het Grote Genieten. Iets bijzonders meemaken, de wereld verkennen.

Toen ik mijn man leerde kennen - op een bedrijfsfeestje waarvoor ik als stagiaire niet eens was uitgenodigd - viel ik in eerste instantie vooral op de luxe die hij vertegenwoordigde. Hij had een exclusief horloge om de pols, hij droeg onmiskenbaar een maatpak... Aan alles zag je dat hij geld had. Nee, aantrekkelijk vond ik hem niet, maar hij mij overduidelijk wel.

Misschien is het fout om een relatie te beginnen met iemand om er beter van te worden, maar zijn mannen die op een mooi uiterlijk vallen en met hun vrouwtje willen pronken niet net zo fout? Ik denk dat wij gewoon van elkaar hebben geprofiteerd. En natuurlijk was het niet alleen zijn geld of mijn uiterlijk waarom we uiteindelijk zijn getrouwd. Als ik een vervelende zeur was geweest of hij een saaie vent, dan was het er nooit van gekomen. Maar het was er ook nooit van gekomen als hij een uitkering had gehad of als ik een grijze muis was geweest, dat moge duidelijk zijn.

Inmiddels zijn we twintig jaar getrouwd en hebben we drie kinderen. Ik ben nooit verliefd op mijn man geweest, maar ik hou wel degelijk van hem. Het is zo’n boeiende man; hij weet ongelooflijk veel, is overal geweest en is enorm goed in alles wat hij aanpakt. Hij heeft me altijd met respect behandeld en hij is een lieve vader voor zijn kinderen. Dat er tussen ons geen passie is, neem ik op de koop toe. In de tussentijd ben ik weleens verliefd geweest op andere mannen, maar ik heb daar nooit iets mee gedaan. Oké, misschien wel in gedachten, maar ik zou nooit het leven willen opgeven dat ik nu leid.

Ik ben dol op het huis waar we wonen, heb het helemaal zelf ingericht, en ik heb een heerlijke tuin waar ik veel tijd aan spendeer. Ik moet er niet aan denken om dat allemaal te moeten opgeven en dan ergens in een klein huisje te moeten gaan wonen met een ander. Misschien ben ik daar niet romantisch genoeg voor. Van sommige familieleden heb ik weleens het verwijt gekregen dat ik voor de centen ben getrouwd, maar dan denk ik: dat zijn dezelfde mensen die zich op mijn bruiloft schaamteloos tegoed deden aan champagne en oesters, en niet lang daarna kwamen vragen om een lening voor het een of ander. En wie doe ik kwaad?

Mijn man heeft nooit behoefte gehad aan een dweperig, verliefd meisje aan zijn zijde. Wij zijn een goed team, juist omdat we duidelijk zijn geweest over onze verlangens. Dit werkt al twintig jaar, dus ik kan met recht zeggen: wij hebben een goed huwelijk."

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.