'Ik wil honderd minnaars'

Vanzelfsprekend mag mijn man absoluut niet weten dat ik, de vrouw die hij ooit ontmaagde en van wie hij zeker denkt te weten dat ze nooit zal vreemdgaan, zo overspelig ben. Toch voel ik me niet schuldig. Hij heeft het er zelf naar gemaakt...

Ik leerde mijn man kennen toen we samen in een toneelstuk speelden. Hij verleidde me en ik raakte prompt in verwachting. In eerste instantie wilde hij dat niet geloven. Uit eerder onderzoek was gebleken dat hij voor 99 procent onvruchtbaar was. Maar met die ene procent had hij dus raak geschoten. We trouwden en kregen een dochter. We waren niet ongelukkig, konden goed met elkaar overweg en financieel ging het ons voor de wind. Alleen ons liefdesleven was wat saai. Maar ach, ik was niet beter gewend. Tot dat weekend in 1984…

Al jarenlang organiseerde mijn man met drie vrienden een maandelijks klaverjasavondje. Wij, de vrouwen, gingen steevast mee om sherry te drinken en nieuwtjes over de kinderen uit te wisselen. Zo ook die ene zaterdag. Op een gegeven moment stelde een van de mannen voor om nu eens niet te klaverjassen, maar een spelletje strippoker te spelen. Ik wist eerst niet eens wat het was. Maar dat werd me al snel duidelijk toen we alle acht ontkleed in de kamer zaten. ‘Laten we gaan dansen,’ stelde iemand voor.

Terwijl ik met een van Henri’s vrienden over de vloer schuifelde viel me plotseling op hoe groot hij was geschapen. Ik had nooit een andere man naakt gezien. En dat terwijl mijn echtgenoot me ooit had bekend dat hij er wel pap van lustte voor hij mij kende. Vanaf het moment dat er was ontdekt dat hij onvruchtbaar was had hij met meer dan tweehonderd meisjes geslapen, zo schatte hij. Die gedachte maakte me stikjaloers. Niet op de meisjes, op hem. Hij tweehonderd en ik één... dat was toch niet eerlijk?

Er kwam een krankzinnige gedachte bij me op: ik zou de schade inhalen. In de jaren die zouden komen zou ik met honderd mannen vrijen, de helft van zijn aantal avontuurtjes beleven. Als directiesecretaresse was ik gewend om strategisch en planmatig te denken. Als een militaire operatie bereidde ik mijn plannen voor. Doelstelling: honderd avontuurtjes. Plaats: overal, behalve in mijn eigen huis. Doelgroep: mannen tussen de vijfendertig en vijfenveertig jaar. Bijkomende regels: maximaal twee keer per maand, nooit twee keer met dezelfde persoon, nooit onder eigen naam en mét condoom. In 1986 ging ik voor de eerste keer vreemd. Nu, twintig jaar later, ben ik toe aan nummer achtentachtig.

Soms vraag ik me af wat me bezielt. Welke goedopgeleide, welgestelde, ouder wordende vrouw met een liefhebbende man stelt zich nou tot doel om honderd mannen te verleiden? Maar me er echt druk om maken, kan ik niet. Mijn echtgenoot is tweehonderd keer bij een vrouw binnen geweest. Waarom zou ik dan geen honderd mannen mogen uitnodigen?”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief