'Ik verleidde de klusjesman'

Zonder de verbouwing was het nooit gebeurd. En als ik niet verplicht thuis had gezeten omdat ik lichtelijk overwerkt was, was er ook niks gebeurd. Maar we besloten wél om die nieuwe badkamer te nemen en ik zat thuis. De hele dag had ik twee mannen over de vloer. Een wat oudere man en een wat jongere, een Pool. Hij sprak nauwelijks Nederlands, maar hij had van die olijke ogen waarmee hij me aankeek als ik koffie voor hem inschonk. Ik werd er verlegen van, terwijl ik dat eigenlijk nooit heb met andere mannen. Hij flirtte niet eens met me, keek me alleen maar zo schattig aan.

Op een dag, zijn collega was de boel boven aan het uitbreken, kwam hij naar beneden toen ik aan het strijken was. In gebrekkig Engels vroeg hij of er koffie was. Ik wilde al naar de keuken gaan, maar hij bood spontaan aan om ’t zelf te zetten. Ik had het al druk genoeg, zei hij. Even later gaf hij me een kopje koffie. Veel te slap en mierzoet, maar zo lief. Hoe langer hij over de vloer kwam, hoe meer ik uitkeek naar zijn komst. Ik wilde ook helemaal niet dat de klus af was. Natuurlijk had ik door dat ik verliefd aan het worden was. Ik voelde me schuldig en wilde er ook helemaal niets mee doen, maar toch stond ik die bewuste ochtend in een iets te strak shirtje onderaan de trap. Of hij even naar de wasbak in de wc wilde kijken, het putje stroomde niet goed door. Was ook echt zo, maar ik wist zelf ook wel dat je dat met zo’n chemisch goedje zo verholpen hebt. Ik wilde simpelweg even met hem alleen zijn.

Toen hij de afvoerpijp wilde losdraaien, ben ik er op mijn knieën bij gaan zitten. Het klinkt vreselijk puberaal, maar ik deed het. Alsof ik het zelf wilde leren, voor de volgende keer. En toen kuste ik hem. Ik deed het eigenlijk zonder dat ik er erg in had, maar mijn hart zat in mijn keel. Hij was zo verbaasd dat hij van schrik zijn kop stootte tegen de wasbak. Ik woelde verontschuldigend door zijn haar en kuste hem nog eens. Deze keer reageerde hij wel zoals ik het wilde. Wat een passie zat er in die zoenen, ik voel ze nog...

Het maakte meer indruk op me dan de onhandige vrijpartij die erop volgde. Het was vrij snel gebeurd. Toen we klaar waren, is hij zonder een woord te zeggen weer naar boven gegaan. En ik ben gewoon gaan stofzuigen, alsof er niets gebeurd was. Maar die nacht kon ik bijna niet slapen, ik wilde hem zo graag weer zien. Het zou onze laatste dag samen zijn. Hij kwam niet. Wel een andere Poolse jongen. Ik was teleurgesteld, maar aan de andere kant ook opgelucht. Ik weet niet waar het anders heen zou zijn gegaan. Mijn man heb ik nooit iets verteld. Het was de pijn niet waard. Het is die ene keer gebeurd en het zal nooit meer gebeuren. Zoiets maak je maar eens in je leven mee.”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief