'Ik wil geen surpriseparty!'

En dat mijn drie dochters van zestien, veertien en twaalf niet van plan waren mijn verjaardag ongemerkt voorbij te laten gaan, maakten ze al duidelijk toen ik negenendertig en één dag was. ‘Volgend jaar word je veertig,’ riepen ze blij, ‘dat gaan we groots aanpakken!’ Toen ik zei dat ik daar absoluut niet op zat te wachten, wilden ze me eerst niet geloven. Ze zijn zelf nog zo jong dat ze zich niet kunnen voorstellen dat er ooit een dag komt dat je verjaardagen liever niet viert. Uiteindelijk, na oeverloze gesprekken aan de keukentafel leek het toch tot hen doorgedrongen te zijn. Althans, dat dacht ik. Ze hielden namelijk op met me erover door te zagen.

Stiekem had ik al plannen gemaakt om de bewuste dag in een beautycentrum door te brengen. En dan ’s avonds uit eten met man en dochters. Iedereen blij. Zij omdat we toch iets aan mijn verjaardag doen, ik omdat zo min mogelijk mensen weten hoe oud ik ben geworden.

Vorige week kwam ik op de kamer van mijn oudste dochter om de schone was op te bergen. Ze was zelf naar school, maar haar laptop stond op het bureau te zoemen, met de klep open. Ik wilde hem uitzetten en raakte een toets aan. Toen klapte zo haar mailbox open. Er verscheen een lijst met berichten met allemaal dezelfde titel: re: Marja 40, surpriseparty! Mijn hart stond even stil. Ik heb een bericht geopend. Het was van een vriendin met wie ik op de lagere school heb gezeten en met wie ik nauwelijks nog contact heb. ‘Wat leuk dat jij en je zussen een verrassingsfeest organiseren voor je moeder,’ schreef ze: ‘Natuurlijk zijn wij van de partij.’

Ik ben op het bed van mijn dochter gaan zitten en heb toen echt vijf minuten moeten bijkomen. Als ze mijn kleutervriendinnen al uitnodigen, hoeveel mensen dan nog meer? Bericht na bericht heb ik geopend. Er waren minstens honderd reacties. Van vroegere buren, nichten, moeders van hun klasgenoten... En allemaal enthousiast. Zoveel mensen kunnen niet eens in ons huis! En dat afgezien van het feit dat ik dus helemaal geen feest wil geven. Maar dat kan ik toch niet zeggen? Ze willen me zo graag verrassen. Daarbij, als ik er wel iets van zeg, weet mijn dochter dat ik haar berichtjes heb geopend. Dat zal ze me ook niet in dank afnemen.

Ik heb geen idee hoe ik nog onder deze surpriseparty uitkom. Een vakantie boeken naar Zwitserland en van de aardbodem verdwijnen? Maar dat vind ik dan ook weer zo sneu. Ze doen zo hun best...”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.

 Mail  Print  Vrouw Nieuwsbrief

Plaats op: