'Die dreigbrief schreef ik zelf'

Daar zat ik dan, thuis, in mijn eentje. Achteraf gezien was dat het slechtste wat ik toen had kunnen doen. Ik had juist behoefte om onder de mensen te zijn. Nu was ik alleen met mijn gedachten. Alles wat ik had meegemaakt, vergrootte ik uit. Ik was niet eenzaam, nee, ik was de eenzaamste vrouw van het land. Ik was niet gewoontjes, nee, ik was ontzettend lelijk. En nadat ik na een week nog niks had gehoord van vrienden of collega’s, begon ik te geloven dat het niemand ook maar iets kon schelen hoe het met me ging.

Op een dag heb ik een brief getikt. Aan mezelf. Een dreigbrief waarin stond dat de afzender me in de gaten hield. Dat hij ernaar verlangde om me iets aan te doen. Dat hij alleen maar wachtte op het juiste moment. En dat ik van hem best naar de politie mocht gaan, want zij konden toch niks doen. Ik heb de brief heel omzichtig in een ander deel van de stad gepost en ’m naar mezelf gestuurd. Toen ik de brief kreeg, was ik bijna echt bang. Ik heb zonder nadenken mijn ex gebeld. De opluchting dat hij meteen kwam, het deed me zo goed. Zie je wel dat hij nog van me hield!

Hij was doodongerust en stelde voor om samen met mij aangifte te doen bij de politie. We zijn er ook samen geweest. Ik snap nu nog niet hoe ik zo heb kunnen liegen, het leek wel vanzelf te gaan. Daarna bleef hij bij me slapen, omdat hij me niet alleen wilde laten. Ik zei nog dat dat best kon, maar hij wilde er niks van weten. Voelde ik me schuldig? Ja, maar ’t gevoel van geborgenheid overheerste. Ik had hem weer bij me. Omdat hij overdag gewoon moest werken, waarschuwde hij mijn vrienden. Die hielden me zo goed en zo kwaad als het ging gezelschap. Ik merkte dat ze wel degelijk wat om mij gaven en opnieuw gaf dat een enorme boost. Ik raakte bijna verslaafd aan alle aandacht. Maar na verloop van tijd, toen er geen nieuwe dreigbrief meer kwam, verslapte de aandacht. Ze bleven steeds vaker weg.

Even heb ik overwogen om een tweede brief te schrijven. Maar ik heb het uiteindelijk toch niet gedaan. In plaats daarvan ben ik in therapie gegaan. Alleen mijn psycholoog weet dat ik de dreigbrief zelf heb geschreven. Volgens haar ben ik er nog niet aan toe om de mensen om me heen de waarheid te vertellen. Moet ik eerst met mezelf in het reine komen. Mijn ex-vriend heb ik niet terug gekregen. Hij heeft me verteld dat hij iemand anders heeft ontmoet. Het deed pijn, maar ik kan het accepteren. Ik weet nu dat hij er altijd voor me zal zijn als het nodig is. Dat is genoeg.”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief