'Ik trapte er met open ogen in'

Ik miste de geborgenheid, het gevoel van een warm lichaam naast me. En toen kwam hij in mijn leven. Ik ontmoette hem op de parkeerplaats van de supermarkt. Hij laadde zijn wagen in en ik parkeerde de mijne ernaast. Niet echt binnen de lijntjes en daar maakte hij een grapje over. Ik viel meteen voor de twinkeling in zijn ogen, hij had iets kwajongensachtigs. Toen ik met mijn boodschappen terugkwam, zat er een briefje onder mijn ruitenwisser. Met zijn 06-nummer. Het leek wel een film!

Ik heb drie dagen gewacht met hem te bellen, maar uiteindelijk kon ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen. Met kloppend hart toetste ik het nummer in. Anderhalf uur later hing ik pas weer op, zo’n leuk gesprek was het. Om een lang verhaal kort te maken: we kregen een relatie. Hij was vaak bij mij, omdat hij net gescheiden was en zolang bij zijn broer woonde. En omdat hij door alle ruzies ontslagen was bij het familiebedrijf van zijn ex, zat hij ook zonder werk. En zonder geld. Maar zelf was hij ervan overtuigd dat hij zonder problemen weer een baan zou vinden.

Hij was ingenieur, droeg mooie pakken, had een mooie auto. Ja, ik geloofde hem. Vertrouwde erop dat er binnenkort weer goede tijden voor hem zouden aanbreken, een tijd die we samen zouden doorbrengen. Dus leende ik hem grote bedragen. Zo moest zijn Audi naar de garage en de kosten vielen veel hoger uit dan verwacht. En ja, hij had echt een auto nodig als hij moest solliciteren. Achteraf denk ik: hoe stom kun je zijn?! Maar ik trapte er met open ogen in. Ik betaalde het reisje naar Griekenland, omdat ik vond dat we er echt even tussenuit moesten. Ik betaalde zijn laptop, omdat zijn oude kapot was gegaan. Zei hij. Ik betaalde zijn schuld af, omdat hij anders geen woning – voor ons samen – kon kopen.

Op een dag begon hij weer over geldproblemen en ik zei dat ik niks meer had. En dat was ook zo: mijn spaargeld was er helemaal doorheen gejaagd. Hij veranderde op slag van houding. Hij overvoerde me altijd met complimentjes, was lief, lijfelijk, charmant. Maar het leek net of hij in drie seconden afstand van me nam. Letterlijk. Hij verweet me dat ik niet echt van hem hield. Dat ik hem gebruikte om mijn ex te vergeten en dat hij er zo geen zin meer in had. Hij pakte zijn koffer en vertrok met de mededeling dat hij tijd voor zichzelf nodig had. En weg was hij.

Ik was helemaal in shock, wist niet wat me overkwam. Maandenlang had ik voor hem gezorgd, hem alles gegeven en dan kreeg ik nu dit verwijt! Ik belde hem op, maar hij nam zijn mobiel niet op. En ik had het adres van die broer nooit gekregen. Na een paar weken proberen gaf ik het op. Maar onlangs zag ik hem. In de voortuin van het huis dat hij waarschijnlijk dankzij mijn centen heeft kunnen kopen, alleen woonde hij er nu met een ander in. Ik heb hem voor alles wat lelijk is uitgemaakt, maar hij deed net alsof ik gek was. Misschien ben ik dat ook wel. Verliefd op een ordinaire oplichter, dan moet je wel gek zijn!”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief