'Ze wisten niet dat ik alles kon horen'

"Dit is namelijk precies waar ik getuige van ben geweest. Ik zat gewoon op kantoor toen ik werd gebeld. Ik nam op en hoorde voornamelijk veel ruis en twee stemmen: één mannelijke en één vrouwelijke. Ik zei nog een paar keer hard ‘hallo’, maar er werd niet gereageerd. Ik herkende al snel wie het waren.

Mijn directe baas en J, een jong grietje van de salarisadministratie. Ik wilde ophangen, maar ik werd toch nieuwsgierig toen ik hoorde over wie ze het hadden: mijn lieve collega die normaal gesproken tegenover me zit, maar nu bij de tandarts was. ‘Die laat echt steekjes vallen de laatste tijd,’ hoorde ik haar zeggen.

En hij: ‘Ja, als het aan mij lag was ze allang op een zijspoor gezet.’ En dat terwijl ze een paar maanden daarvoor nog een beoordelingsgesprek had gehad, waarin hij riep dat ze zo goed functioneerde. Nu klonk hij heel anders: ‘Dat gezeur met die kinderen ook altijd. Dan zijn ze weer ziek, dan heeft ze weer geen oppas…’

En dat kreng, dat natuurlijk nog single is en kind noch kraai heeft, deed er nog even een schepje bovenop: ‘Als je dat moet geloven, hè. Heel veel vrouwen gebruiken hun kinderen als excuus. Zitten ze gewoon thuis naar oude afleveringen van Grey’s Anatomy te kijken.’

De woede borrelde omhoog en ik wilde van alles schreeuwen in de hoorn, maar ook graag alles woord voor woord verstaan. Even later waren ze aan het bedisselen hoe ze haar weg konden krijgen. Zij had daar al wel een idee over: haar een baanswitch voorstellen.

Bij een andere afdeling zou ze een soortgelijke functie kunnen krijgen, maar het mooie (in haar ogen) was dat die plek binnenkort weggesaneerd zou worden. Ze had ook al een vervanging voor haar op het oog. Een vriendinnetje van haar dat op zoek was naar iets leuks en echt ‘hartstikke goed in haar werk’. Om er triomfantelijk aan toe te voegen: ‘En geen kinderen!’

Hij had er zo te horen wel oren naar. Eindelijk werd de verbinding verbroken. En ik dacht: die weten nu vast dat ik alles heb gehoord. Maar daar bleek niks van toen ze even later samen het kantoor binnen liepen.

Hij zei gewoon ‘goedemorgen’ en zij zwaaide vrolijk. Wat een verraadster! Een uur later kwam mijn collega terug van de tandarts. Ik heb haar onmiddellijk apart genomen en haar verteld wat die twee van plan waren. Ze schrok zich een ongeluk en natuurlijk was ze woedend, maar ze heeft het geweldig aangepakt.

Niets liet ze merken, zó knap! Een paar dagen later werd ze bij de baas geroepen. Nou, dat werd een héél kort gesprek. In geuren en kleuren vertelde ze me hoe het was verlopen.

Hij had haar inderdaad een aanbod gedaan en zij had daarop met een stalen gezicht gezegd: ‘Vertel J maar dat ze haar vriendinnetje teleur moet stellen, want ik blijf zitten waar ik zit. O, en zorg voortaan dat je mobieltje uitstaat als jullie carpoolen.’

Volgens haar trok hij lijkwit weg. Diezelfde dag heeft hij zijn excuses bij haar gemaakt, maar zijn medeplichtige heeft zich niet meer laten zien. Die durft niet meer.”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief