AMSTERDAM - “Het was alsof mijn hart even stilstond. Daar stond hij, heftig zoenend met een ander. Iets wat ik al een tijdje vermoedde, werd eindelijk bevestigd: mijn man gaat vreemd.

Ik had nog zo gehoopt dat ik het me maar verbeeldde, dat ik paranoïde was en me aanstelde. Maar toen ik hem daar zag staan, innig omarmd met zijn ‘collega’, vielen alle puzzelstukjes ineens op hun plaats.

Ik had mijn man ontmoet op de tennisclub, waarvan ik lid was geworden om nieuwe mensen te leren kennen. Na onze eerste wedstrijd samen was het meteen al duidelijk: wij waren voor elkaar gemaakt.

Een jaar later waren we getrouwd. Zeseneenhalf jaar lang prees ik mezelf elke dag gelukkig. Helemaal toen onze twee zoons, nu vijf en drie jaar, werden geboren. Joep (niet zijn echte naam) is alles wat ik zoek in een man.

Hij is lief, begripvol, gevoelig, niet te beroerd een handje te helpen in huis en in alles mijn maatje. Ik wil hem nooit meer kwijt. Zelfs niet nu ik weet dat hij vreemdgaat.Dat je na zeven jaar huwelijk minder vaak seks hebt dan als je net getrouwd bent, is niet zo gek.

Maar als je man geen enkele toenadering meer zoekt, gaan je alarmbellen wel rinkelen, hoor. Vragen wat er aan de hand was, durfde ik niet. Bang voor wat hij zou zeggen, denk ik. Hij ging steeds meer vreemde dingen doen. ’s Avonds laat nog een pakje sigaretten halen en dan drie kwartier wegblijven, bijvoorbeeld.

Of opeens elke week uit eten met collega’s. Op een gegeven moment hield ik het niet meer. Ik moest weten wat er aan de hand was. Dus ben ik midden in de nacht mijn bed uit geslopen om zijn sms’jes te checken.

Zijn inbox stond vol met berichtjes van ene Simone. Woorden als ‘lieverd’, ‘schatje’ en ‘kusje’ duizelden voor mijn ogen.De volgende ochtend zat ik zwijgend aan het ontbijt. Toen hij de deur uit liep, stortte ik in. Ik heb de hele dag gehuild. Hoe kon hij ons leven zo verwoesten?!

Maar hoe later op de dag het werd, hoe meer ik ging twijfelen. Had ik het niet gedroomd? Ik moest het zeker weten. In mijn wanhoop regelde ik een oppas en besloot een kijkje te nemen bij het restaurant waar hij die avond zou gaan eten met collega’s. Twee uur lang heb ik in mijn auto voor het restaurant gepost voordat ik hem samen met een vrouw naar buiten zag komen.

Ze doken samen de eerste de beste steeg in. Toen ik daar stilletjes met de auto langsreed, zag ik ze staan. Innig zoenend. Dat is nu drie weken geleden. Waarom we nog steeds samen zijn? Omdat hij niet weet dat ik het weet.

Ik durf hem er gewoon niet mee te confronteren. Wat moet ik doen als hij voor haar kiest? Dan ben ik hem en mijn veilige leventje kwijt. Dan sta ik op straat met twee kleine kinderen en wat moet ik dan?

Die verliefdheid gaat heus wel weer over. Zo gaan die dingen. Als hij straks van zijn roze wolk valt, realiseert hij zich vast dat niemand aan mij kan tippen. Tot die tijd doe ik net alsof ik het niet weet. Met veel pijn in mijn hart, dat wel.”

------------------------------------------------------------------------

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.