“Zelfs toen ik al jaren getrouwd was met mijn huidige man dacht ik nog wel eens aan hem, maar ik had er nooit actie op ondernomen. Het was goed zo. Totdat ik een paar jaar geleden naar het programma Memories van Anita Witzier keek. Al die mensen die weer herenigd werden met een oude liefde, het begon bij mij ook weer te kriebelen. Het gevoel was zo sterk dat ik besloot contact met hem te zoeken. Gewoon, omdat ik benieuwd was. Niets meer en niets minder. Zou hij ook getrouwd zijn? Heeft hij kinderen? Ik wilde graag weten wat er van hem geworden was. Het viel niet mee om zijn adres te vinden, het leek wel of hij van de aardbodem was verdwenen.
Na een tijdje kwam ik via via eindelijk aan zijn adres. Ondertussen had ik een heel plan van aanpak gemaakt: in een brief nodigde ik hem uit voor een schoolreünie en vroeg hem telefonisch contact met mij op te nemen. Ik had de moed allang opgegeven, toen ik na een maand zag dat ik een voicemailbericht van hem had. Met een bonzend hart luisterde ik het af. Hij vertelde dat hij nieuwsgierig naar me was en of ik hem terug wilde bellen. Ik had een hele dag nodig om moed te verzamelen, maar ik belde hem terug. Hoewel het zeker twintig jaar geleden was, hoorde hij direct dat ik het was. Hij was mij ook nooit vergeten, was net als ik getrouwd en had vier kinderen. We hadden zo’n leuk gesprek dat we ergens afspraken voor een kopje koffie. Het was een geweldige middag. We hebben uren zitten praten over de tijd dat we samen waren, maar ook over de jaren daarna.
Bij het afscheid zoende hij me. Het was net zo magisch als ik me herinnerde en ik had net als vroeger kriebels in mijn buik. We bleven elkaar bellen en sms-en en werden al snel hopeloos verliefd op elkaar. Desondanks besloten we na een paar weken dat we er het beste mee konden stoppen. Hoewel we ons zo één voelden, waren we allebei getrouwd. Het kon niet. We verbraken het contact, maar wel met de afspraak dat we elkaar op de hoogte zouden houden als er iets met ons zou gebeuren.
In het afgelopen jaar – wat voor mij geen goed jaar was – heb ik een paar keer met de telefoon in mijn handen gezeten om hem te bellen, maar telkens sloegen de twijfels toe. Hield hij wel echt van mij? Onze affaire is alweer een paar jaar geleden en ik heb nooit meer iets van hem gehoord. Het enige wat ik nu voel, is grote teleurstelling. Ik had verwacht dat ik nog wel iets van hem zou horen, maar hij heeft het contact helemaal verbroken. Ik wilde zo graag nog één keer samen zijn met mijn grote liefde, maar zo snel als hij weer terugkwam in mijn leven is hij ook weer verdwenen.”
In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.
© 1996-2012 Telegraaf Media Nederland | Landelijke Media B.V., Amsterdam.
Alle rechten voorbehouden.
e-mail: redactie-i@telegraaf.nl
Privacy | Disclaimer