‘Ze denken dat ik op zijn geld uit ben’

“Ongeveer zeven jaar geleden kreeg ik een relatie met mijn huidige vriend, een Parkinsonpatiënt. Van begin af aan neem ik met liefde de zorg voor mijn rekening, maar dat wordt door de familie niet in dank afgenomen. Integendeel. Omdat hij er financieel warmpjes bij zit, moet ik, volgens hen, wel op zijn geld uit zijn. Ik ben een indringer, helemaal omdat ik als stadsmens bij hem op de boerderij ben gaan wonen.

Na twee jaar zijn hun nare toespelingen overgegaan in bedreigingen. Ik voelde me daar zo beroerd onder, dat ik ben vertrokken uit de boerderij. Mijn vriend verhuisde met me mee, maar dat schoot helemaal in het verkeerde keelgat bij de familie. Hij woonde daar al dertig jaar, dus het zou volgens hen niet goed zijn voor zijn gezondheid om naar de stad te verhuizen.

Het tegendeel was waar. Hij kreeg meer rust en hoefde niet meer op de boerderij te werken. Hoewel hij voor mij had gekozen, bleef zijn familie mij controleren. Dit bracht voor hem zoveel spanningen met zich mee, dat hij er soms zelfs agressief van werd. Maar ondanks deze incidenten bleef onze relatie stabiel.

Het deed me pijn om te zien hoe erg hij de eens zo hechte familieband miste. Daarom heb ik anderhalf jaar lang geprobeerd om die band te herstellen. Toen één van zijn zussen kanker kreeg, leek dit te lukken; de familie kwam weer wat dichter bij elkaar. Totdat zijn zus kwam te overlijden, want na de begrafenis waren we weer terug bij af en ook de stress hierover kwam bij mijn vriend weer helemaal terug.

Als laatste poging om de problemen op te lossen, heb ik een maatschappelijk werkster in de arm genomen. Zij heeft vervolgens de familie een brief gestuurd om ze uit te nodigen voor een gesprek. Hierop zijn geen reacties gekomen, niemand wilde eraan meewerken. Mijn vriend heeft hierop zijn zus gebeld om opheldering te vragen. Haar antwoord? ‘Je kunt je beter laten opnemen in een verpleeghuis, daar ben je beter af!’ Hij heeft de hoorn op de haak gegooid en niets meer van ze gehoord.

Ik kan met eer en geweten zeggen dat ik heb gedaan wat ik kon, maar met zulke mensen valt gewoon niet te praten. Ik kan er met mijn pet niet bij dat ze totaal geen respect tonen voor mijn zorg voor hun broer en zwager. En dan durven ze nog te zeggen dat ze van hem houden! Ik sta dag en nacht voor hem klaar en zou alles voor hem doen. Uit liefde voor hem blijf ik dat ook doen, zo lang als het nodig is.”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief