‘MIJN BESTE VRIENDIN GAAT VREEMD’

Nee, het was al jaren aan de gang. Ik stond met m’n oren te klapperen. Zij die altijd de mond vol had van trouw en eeuwige liefde. En die mij nota bene verweet dat ik ‘verkeerd bezig was’, omdat ik een keer onschuldig geflirt had met een ex-buurman.

Ik snapte er ook niets van, want haar man is een leuke vent. Hij is aardig, grappig, attent. Er mankeert niets aan. Terwijl de man met wie ze rommelt een eersteklas engerd is! Het is een schriel ventje dat we wel eens tegenkomen in ‘ons’ kroegje. Nooit heb ik aan hen gemerkt dat er iets broeide, dat er meer tussen hen was.

Maar, zei ze glunderend, het was ineens, zomaar gebeurd op die keer dat wij samen naar de kroeg zouden gaan en ik op het laatste moment had afgebeld. Ze kon aan mijn reactie wel merken dat ik niet blij was met haar ontboezeming. Hoe kon ze dat nou toch doen?

Meteen waarschuwde ze me dat ik het niet aan haar man mocht vertellen, want die zou het niet begrijpen. En dan zou het mijn schuld zijn als ze uit elkaar gingen! Dat vond ik toch wel zo erg… mij een beetje een schuldgevoel aanpraten! Opnieuw was het alsof ik mijn beste vriendin voor de eerste keer zag.

Evengoed heb ik haar beloofd niets te zeggen. Wat er in hun seksleven gebeurt, moeten ze zelf maar weten. Dat zijn mijn zaken niet. Maar het is wel verdomde moeilijk. Op feestjes is haar man er altijd bij en ik vind het heel lastig om me tegenover hem normaal te gedragen.

Het voelt zo fout om tegen hem te liegen. En dat verdient hij ook niet. Het is een schat van een man, echt waar. En als hij haar dan ophemelt en stralend naar haar kijkt, dan kan ik alleen maar denken: als je toch eens wist. Als je toch eens wist wat ze tijdens haar ‘schilderavond’ uitvoert. Als je toch eens wist dat ik nu al vier jaar tegen je zit te liegen.

Mijn geweten heeft het daar heel moeilijk mee. Na haar zoveelste giechelige puberverhaal zat het me zo tot hier, dat ik zei: ‘Ik kan dit niet. Ik wil je man recht in de ogen kunnen kijken. Dus of jij vertelt het hem of ik doe het.’ Ze schrok zich rot. En barstte in huilen uit.

Ze zei dat ze nu pas besefte hoe vervelend het voor mij moest zijn om constant in gewetensnood te zitten. Maar dat ik haar ook moest begrijpen, omdat zij van twee mannen hield en niet in staat was om afscheid te nemen van een van hen. We hebben toen de afspraak gemaakt, dat zij me niks meer zou vertellen over haar avontuurtjes.

Daar heeft ze zich aan gehouden, dat wel, maar sindsdien is onze vriendschap enorm uitgehold. Eigenlijk vertellen we elkaar niks meer. Wat delen we eigenlijk nog, behalve een hoop pijn en verdriet? Ik zit er zelfs aan te denken om maar helemaal met haar te breken. Mijn beste vriendin ben ik toch al kwijt.”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief