‘Ik verzweeg mijn celstraf’

“Had je maar niet zo stom moeten zijn, zeggen mensen dan. Dat is ook zo. Maar ik was aan de drank geraakt. Ik heb geen slechte jeugd gehad, mijn ouders hebben me met veel liefde grootgebracht, maar op de een of andere manier voelde ik me toch altijd een beetje een buitenstaander. Had weinig vrienden op school, werd gepest, ik hoorde nergens bij. Totdat ik alcohol ging drinken. Toen belandde ik in een groepje dat maling had aan alles. Ik voelde me geborgen in die groep. Het drankgebruik ging van kwaad tot erger, op het laatst dronk ik elke dag een fl es wijn leeg. Die bewuste avond kreeg ik, stomdronken, ruzie met een meisje. Zij gooide een boek naar mijn hoofd, waarop ik haar sjaal in de fik stak met mijn aansteker. Zij gooide ’m geschrokken op de bank en voor we het wisten stond alles in lichterlaaie.

Diezelfde nacht werd ik thuis opgehaald door de politie. De geschokte blik in mijn ouders ogen zal ik nooit vergeten. Toen ik uit de gevangenis kwam, was ik nuchter. In mijn cel had ik veel kunnen nadenken over wat er was misgegaan en wat mijn aandeel daarin was geweest. Ik besefte dat ik zonder psychologische hulp weer in dezelfde valkuilen zou trappen. Het heeft me ontzettend veel energie en doorzettingsvermogen gekost, maar uiteindelijk slaagde ik erin om mijn leven weer op de rails te krijgen. Ik leerde iemand kennen en hij bleef bij me, ondanks mijn verleden. En via de reclassering kreeg ik een baan, die ik tien jaar heb gehad.

Helaas ging het bedrijf fuseren en werd ik boventallig verklaard. En moest ik dus weer solliciteren. Eerst schreef ik eerlijk over mijn gevangenisverleden. Ik wilde er niet over liegen, maar na honderden afwijzingen moest ik wel. Onlangs werd ik eindelijk uitgenodigd voor een gesprek. Het ging perfect en drie dagen later ging de telefoon: ik kon aan de slag. Dolblij was ik met deze kans. Het werk was leuk, de collega’s vriendelijk, ik kon mijn geluk niet op.

Tot ik een oude bekende tegen het lijf liep. Iemand die me nog van vroeger kende en van mijn verleden wist. De volgende dag moest ik bij mijn baas komen. Het was hem ter ore gekomen dat ik niet eerlijk was geweest tijdens mijn sollicitatie. Dat ik had gezeten en alcoholverslaafd was. Ik gaf het allemaal toe, maar vertelde er ook bij dat ik mijn straf had uitgezeten en al twaalf jaar geen druppel meer had gedronken. Het mocht niet baten, hij vond dat ik zijn vertrouwen had beschaamd. Ik zat nog in mijn proeftijd, dus ik kon vertrekken. Een klap in mijn gezicht. Mijn man heeft de hele nacht op me moeten inpraten: jij hebt de drank overwonnen en bent genoeg gestraft… Maar blijkbaar denkt de buitenwereld daar anders over. Moet ik dan tot mijn dood boeten voor die ene misstap? Ik weet niet meer wat ik moet doen. Eerlijk zijn of liegen?”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief