VROUW vertelt

‘Mijn man had die tent niet gezien’

AMSTERDAM - We zouden dit jaar voor het eerst met een caravan op vakantie gaan. Voorheen namen we altijd ons trekkerstentje mee. Klein pakketje, slaapmatjes mee, brandertje, klaar. Maar we kregen kinderen en toen werd dat tentje toch echt te klein. Dus werd er een caravan gekocht.

“Ik wilde niet zo’n groot bakbeest, maar mijn man zei dat als we dan toch een caravan namen, we dan meteen maar voor het meeste comfort moesten gaan. Uiteindelijk gaf ik hem zijn zin, maar ik zei er wel bij dat hij dan in zijn eentje moest rijden. Ik zag zo’n enorm gevaarte echt niet zitten. Hij wel, dus kochten we een model van ruim zeven meter.

We zouden naar een Oostenrijkse camping gaan, maar hadden niet van tevoren gereserveerd. Omdat onze kinderen nog klein zijn en nog niet naar school gaan, konden we lekker in het voorseizoen op reis. Scheelde weer een hoop geld en op de camping zou vast nog plek genoeg zijn. Het rijden met de caravan ging prima. Onderweg hebben we regelmatig gestopt en we konden in de caravan op ons gemak wat eten en drinken. Misschien waren we wel te relaxt toen we uiteindelijk bij de camping aankwamen.

We reden naar een veldje waar nog één andere caravan stond en een grote tent. Er was verder geen kip te zien. Het was midden op de dag, dus iedereen was vast de bergen in of in het naburige dorpje aan het eten. Ik stapte uit om aanwijzingen te geven. Mijn man hoefde alleen maar een bochtje te maken om een grote boom te omzeilen. Hij was zo gefi xeerd op die boom dat hij blijkbaar de tent iets verderop uit het oog verloor. En ik denk dat hij de lengte van onze caravan ook onderschat had. Vanuit mijn ooghoek zag ik het gebeuren. Ik gilde nog: ‘Stop!’ Maar hij dacht dat ik bedoelde dat hij de boom zou raken terwijl hij zag dat er genoeg afstand was, dus hij reed gewoon door. Pang! Daar knapten de tentstokken. Ons bakbeest reed de hele tent aan gort.

Mijn hart stond even stil. Wat een geluk, dat die mensen er niet in zaten. Trillend op zijn benen keek hij naar de ravage. Alles was kapot, platgereden. Mijn man stapte weer in de auto en siste dat ik moest instappen. Ik dacht nog: we gaan naar de campingbeheerder, maar hij reed zo het terrein af. ‘Wat doe je nou?’ zei ik, helemaal perplex. ‘We kunnen toch niet zomaar wegrijden, wat moeten die mensen nou?’ Maar hij zei dat hij geen zin had in gedoe, dat het allemaal mijn schuld was en dat ik mijn mond moest houden.

Ik had hem nog nooit zo meegemaakt! Hij wilde doodleuk een andere camping opzoeken en ik moest maar net doen of er niets was gebeurd. Maar dat kon ik helemaal niet. Ik eiste dat we terug zouden gaan naar die camping. Toen heeft hij rechtsomkeert gemaakt en zijn we linea recta naar huis gegaan. Wat een rampvakantie! Ik heb zelf contact gezocht met de campingbeheerder om aan het adres van die mensen te komen en uiteindelijk is alle schade vergoed. Vergeven en vergeten is het hiermee niet. Het heeft me heel erg aan het denken gezet, ook over mijn relatie. Wat hij deed, stuit me zo tegen de borst... Ik weet werkelijk niet of we hier nog wel samen uitkomen.”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.