VROUW vertelt

‘Eindelijk bevrijd van mijn moeder’

AMSTERDAM - Door trouw aan mijn moeder te blijven, heb ik nooit de kans gehad op een eigen leven. Zij kwam altijd op de eerste plaats. En hoe vaak ze mij ook sloeg, mishandelde en vernederde en hoe boos ik ook op haar was, zij kwam altijd op de eerste plaats.

“De behoeften die ik als kind had: warmte, veiligheid, liefde, aandacht, werden door mijn moeder volledig opzij geschoven. De enige emoties die ik kende waren onveiligheid en angst. Een angst die altijd aanwezig was, vierentwintig uur per dag. Een onveiligheid die ik nu na zoveel jaren nog steeds niet onder woorden kan brengen.

Maar na bijna zestig jaar ben ik uit haar gevangenis, haar concentratiekamp gestapt. Haar verleden, maar ook dat van mij, kleeft aan mijn huid. Onafwasbaar, onoplosbaar, niet zichtbaar, maar altijd aanwezig, elk moment van de dag. Zoals het nummer dat op haar linkeronderarm was getatoeëerd. Ik wilde zo graag van haar loskomen, op eigen benen staan en een eigen leven leiden, maar het leek wel of duizenden draden mij gevangen hielden. Alsof ik verstrikt zat in haar web, gesponnen van haat, boosheid, pijn en verdriet.

Haar verleden was mijn heden en mijn toekomst. Haar zelfbeeld van niets-zijn was ook het mijne geworden. Een zelfbeeld zonder eigenwaarde, want dat was vernietigd in het concentratiekamp en vervolgens door haar met dezelfde vernietigende kracht. Een kracht waartegen ik niet was opgewassen. Daar begon het gevecht dat ik moest winnen, omdat het tijd was om nu eindelijk mijn eigen leven te gaan leiden buiten het concentratiekamp.

Een kamp waarin zij ooit ongewild en zonder keuze was beland en waarin zij mij, zonder het zelf te willen, ook had gestopt. Ze dwong me te beleven, wat zij ooit had beleefd. Maar kon ik haar dat verwijten? Zij had geen keus gehad en, net als ik, geen kans om daaruit te ontsnappen. Kon ik haar iets verwijten, terwijl ze zelf geen leven heeft gehad, zoals zij zich dat als jong meisje misschien had voorgesteld? Het antwoord is ‘nee’; ook zij had geen keus.

De gruwelijkheden die haar zijn aangedaan zijn onvergetelijk. Ze zijn te waanzinnig om ooit verwerkt te worden tot iets wat een gewoon mens kan begrijpen. Maar na bijna zestig jaar samen met haar in datzelfde kamp te hebben gezeten, ben ik eruit. Eindelijk ben ik losgekomen uit dit web van waanzin. Ze is en blijft mijn moeder, dat zal nooit veranderen. Maar het was tijd om de navelstreng door te knippen die onlosmakelijk verbonden was met haat, vernedering, vernietigingsdrang en pijn, gevoed door mensen die haar om onverklaarbare redenen haatten, zoals zij ook mij haatte.

Ik heb mezelf losgeknipt en ben niet langer slachtoffer van haar enorme woede op het leven. Ik ben losgekomen om te zijn wie ik ben. Een vrouw met een verleden, een heden en een toekomst. Een vrouw die op eigen benen staat en haar leven eindelijk gaat invullen zoals zij dat zelf wil. Een vrouw die met een glimlach de wereld opnieuw gaat ontdekken buiten het kamp waarin ik al die jaren samen met haar heb gezeten. Dag mama, rust zacht.”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.