VROUW vertelt

‘Dat kind is niet van hem’

AMSTERDAM - “Mijn zusje was dertien toen ze haar eerste vriendje kreeg, zelf was ik zestien. Altijd had zij de leukste vriendjes. Ik kan eerlijk zeggen dat ik toen jaloers op haar was. De jongens met wie zij ging waren zo perfect, dat ik me soms schaamde voor mijn eigen vriendje van wie ik toch echt hield.

Evengoed konden mijn zusje en ik het heel goed met elkaar vinden. We deden vaak dingen samen, de stad in bijvoorbeeld. Altijd waren er wel een paar jongens die naar haar floten, want zij was de mooiste, de knapste in alles. En ook al had ik het gezellig met haar in een groep, ik was toch liever alleen met haar.

Op haar twintigste leerde ze haar man kennen. Hij was heel normaal, dat vond ik juist zo leuk aan hem. Zes jaar later zijn ze getrouwd en weer vier jaar later was ze zwanger. Ik was dolgelukkig voor hen. Zelf was ik ook al getrouwd en moeder van twee kinderen. Ik wist dus precies hoe ze zich voelde tijdens haar zwangerschap en in die tijd zijn we heel erg naar elkaar toegegroeid. Toen kwam de bevalling..... Ik zag het meteen: wat leek dat jongetje op haar! En vooral, wat leek hij totaal niet op haar man. Iedereen zei van wel, want dat schijn je automatisch te moeten zeggen, maar ik zag echt geen gelijkenis.

Toen ik dat na drie maanden in mijn onschuld tegen mijn zusje zei, barstte ze in huilen uit. Ik schrok, dacht dat ik iets verkeerds had gezegd. Dat ze dat niet leuk vond of zo. Maar het zat anders. Ze heeft het me allemaal verteld. Hoe ze tijdens de vakantie met haar vriendinnen een leuke man had ontmoet en uiteindelijk samen met hem in bed belandde. Hoe schuldig ze zich daarover voelde en de herinnering probeerde weg te stoppen. Hoe ze ervan overtuigd was dat ze van haar eigen man zwanger was geraakt, totdat ze ’t gezichtje van haar kind zag. Toen wist ze het: die vakantieflirt was de vader.

Ik vond het vreselijk. Zoiets had ik nooit van mijn zusje verwacht. Maar ik wilde haar graag helpen, misschien vergiste ze zich wel. Dus vertelde ik haar dat ze een dna-test kon doen. De uitslag was een schok: haar man was inderdaad niet de vader. Ik beloofde het aan niemand te vertellen en daar heb ik me ook aan gehouden. Inmiddels is haar zoontje vijf jaar. Elke keer als ik hem zie, voel ik me schuldig ten opzichte van haar man. Dat is toch raar? Waarom zou ik me schuldig voelen om iets wat mijn zus heeft gedaan? Ik wil het er zo graag met iemand over hebben, maar dat kan natuurlijk niet.

Mijn neefje denkt dat ‘papa’ zijn vader is en andersom, ze zijn gelukkig! En inmiddels heeft hij ook een zusje. Aan haar zie je wél dat ze een kind van haar vader is. Dat was voor mij een hele opluchting, en toch voel ik me er nog steeds niet prettig bij. Mijn zus en ik hebben het er nooit meer over, dat is misschien maar goed ook. Maar zelf hoop ik dat ze het mijn zwager alsnog gaat vertellen. Ik zou het vreselijk vinden als hij er nooit achterkomt...”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.