‘Mijn kleinkind mag ik niet zien’

Ik betrapte haar bijvoorbeeld vaak op leugentjes, die steeds grotere vormen gingen aannemen. Desondanks gaf ik haar het voordeel van de twijfel, ze heeft zelfs een halfjaar bij ons in huis gewoond. Maar al snel werd me duidelijk dat het haar niet echt om mijn zoon ging, maar dat ze gewoon zwanger wilde worden. Het maakte haar weinig uit hoe. Zo ging ze na een paar maanden al naar een arts met het verhaal dat mijn zoon en zij het al minstens tien jaar aan het proberen waren. Mijn zoon wist hier helemaal niets van.

Ondertussen stookte zij hem op. Van de ene op de andere dag wilde hij ons niet meer zien. Ze had al zoveel mensen met leugens tegen ons opgezet, en nu was het haar zelfs met mijn bloedeigen zoon gelukt. Ze had hem echt gehersenspoeld. Toen bleek dat zij zwanger was, heb ik ze nog gefeliciteerd, maar ik wist dat er alleen maar ellende van kon komen. Al tijdens de zwangerschap ging ze ook raar tegen mijn zoon doen. Waar wij al bang voor waren, kwam uit. Vlak na de bevalling heeft hij zijn dochter even mogen vasthouden, onder toeziend oog van haar familie, maar daarna werd zijn kindje bij hem weggehouden.

Ze gingen uit elkaar, want ook over hem verspreidde ze nu leugens. Zijn dochter zou bijvoorbeeld helemaal niet van hem zijn. Onze zoon eiste een DNA-test, maar daar wilde ze niets van weten. Hij kreeg zijn dochter niet meer te zien. Een paar maanden later is mijn zoon bij een auto-ongeluk overleden. Er waren geen sporen van te hard rijden of zelfmoord, waarschijnlijk heeft hij een black-out gehad. Zelf denk ik dat het komt door alle stress die zijn ex-vriendin heeft veroorzaakt.

Het gevecht om zijn dochtertje te mogen zien, heeft hij plots moeten staken, maar ik heb hem beloofd dat ik die strijd voor hem zal voortzetten. Ik doe nu alles wat ik kan om die kleine meid te kunnen zien. Ik schrijf naar ministers en naar Jeugdzorg en heb zelfs een detective op haar afgestuurd. Onze kleindochter is ons stukje vlees en bloed, het laatste wat er nog van onze zoon is.

Ze is nu bijna zeven jaar en ik heb haar nog nooit mogen zien, zogenaamd omdat we er geen recht op hebben. Maar al die mannen die ze mee naar huis neemt, die haar wel mogen zien en vasthouden, hebben die dan wel het recht? Ze houdt nog steeds vol dat het niet zijn dochter is, maar op de enige foto die ik ooit van haar heb gezien, lijkt ze vreselijk veel op mijn zoon. Twee druppels water. Juist daarom zal ik het nooit opgeven, ik blijf voor haar vechten, al is het ’t laatste wat ik doe. Al kan ze maar één keer bij een familiefeestje aanwezig zijn, één keer dat onze familie compleet is. Ik heb weinig hoop dat het gaat lukken, want ik heb niet lang meer te leven. Maar ik kan in elk geval naar eer en geweten zeggen dat ik er alles aan heb gedaan.”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief