‘Ik heb spijt van mijn maagband’

Ik ben 1.70 meter en woog op een gegeven moment 105 kilo. Mijn benen schuurden tegen elkaar, ik paste geen enkele leuke broek, voelde me onaantrekkelijk. Maar het ergst van alles vond ik nog wel dat machteloze gevoel; dat niets hielp, wat ik ook deed. Uiteindelijk besloot ik om voor een operatie te kiezen: een maagbandje. Daar had ik al zoveel goede verhalen over gehoord, dus ik dacht: waarom niet.

De operatie viel op zich nog wel mee. Ik had niet eens zoveel pijn toen ik wakker werd. Ja, wel een soort beurs gevoel in mijn hele buikstreek, maar ik had het veel erger verwacht. Maar toen moesten ze natuurlijk nog het bandje opvullen met vocht, waardoor er minder ruimte in je maag ontstaat en je dus minder kunt eten. En zo zou ik dan eindelijk echt gaan afvallen.

Ik werd meteen op een dieet gezet: mocht de eerste weken alleen maar vloeibaar spul eten. Dat kwam me op een gegeven moment de neus uit, maar goed, je moet er natuurlijk wel iets voor over hebben. En ik wilde best lijden voor een slanker lijf. Vol goede moed stapte ik elke keer weer op de weegschaal... Het resultaat is me bitter tegengevallen. Goed, ik ben in een paar jaar tijd wel twintig kilo afgevallen, maar het gaat tergend langzaam. Bovendien heb ik vaak last van misselijkheid en komt alles naar boven als ik maar ietsje te veel eet. En dat terwijl ik al zo weinig eet. Voor de lunch krijg ik amper één boterham met light kaas weg en als diner moet ik het doen met een aardappel, groenten en een half tartaartje. Ik besef dat je minder moet eten om af te kunnen vallen, maar dit is wel heel karig.

Zo langzamerhand begin ik me af te vragen waar ik het eigenlijk voor doe. Mijn man vindt het vreselijk dat ik niet meer zoals vroeger uitgebreid kook (ook al zegt hij van niet) en mijn kinderen missen die gezellige tijd waarin mama koekjes met ze at. In de zomerperiode gaat het nog wel, want dan eet je sowieso wat minder door de warmte, maar ik hou nu al mijn hart vast voor de winter.

Straks komt weer de tijd van stoofpotjes en stamppotten, en natuurlijk komen ook de feestdagen er weer aan. Waar ik vroeger zo van kon genieten, namelijk met het hele gezin aan tafel met een heerlijk glas wijn en de lekkerste hapjes, daar staat nu een bordje ellende tegenover. Dan moet ik na het voorgerecht waarschijnlijk al afhaken, uit angst om anders over te geven. Ik weet niet of al dat ongemak en het mezelf ontzeggen van zoveel plezier wel opweegt tegen die paar kilo’s eraf. Ik wil weer kunnen genieten. Ik wil weer een hele steak op kunnen eten, zonder de hele tijd aan die verrekte maagband te moeten denken. Ik denk er dan ook sterk aan om dat ding te laten verwijderen. Als dat betekent dat al die verloren kilo’s er dan zo weer aanzitten, dan moet dat maar. Levensgeluk is ook wat waard.”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.

 Mail  Print  Vrouw Nieuwsbrief

Plaats op: