VROUW vertelt

‘Mijn dochtertje is zo jongensachtig’

AMSTERDAM - Bijna tien jaar geleden werd onze zoon geboren. Vier jaar later kregen we nog een dochter. Ze is nu zes. Misschien klinkt het alsof mijn man en ik hopeloos ouderwets zijn, maar hoe we ook ons best doen om niet in rolpatronen te denken, het zit stiekem toch in ons. Als baby droeg onze zoon dus de standaard blauwe babykleertjes en was de kast van onze dochter gevuld met roze.

“De oudste is een boefje. Echt een jongen, dol op auto’s en op voetbal. Als ik hem een paar uur niet heb gezien, kan ik er de klok op gelijk zetten dat hij met vriendjes aan het voetballen is op het veldje bij ons in de buurt. Onze jongste daarentegen is allesbehalve een meisjesmeisje. Toen zij was geboren, kreeg ze een prachtige pop van oma en opa. Ze heeft er tot op de dag van vandaag niet mee gespeeld. Van Sinterklaas kreeg ze ooit een schattig keukentje. We dachten dat het leuk zou zijn, dan kon ze samen met mij gaan koken. Ze vond er niks aan. Ook de barbiepoppen die ze door de jaren heen heeft gekregen, blijven in de kast. Ze wil alleen maar jongensspeelgoed. Als haar broer niet thuis is, speelt ze met zijn autootjes. Ze weet dat hij het niet goed vindt, dus doet ze het stiekem.

Toen ik dat ontdekte, hebben we haar een traptractor gegeven. Een beter cadeau hadden we niet kunnen verzinnen. Ze was er niet vanaf te krijgen! Toen ze naar de kleuterschool moest, hoorde we van de juf al snel dat ze erg jongenachtig is. Ze had alleen maar jongensvriendjes en bij het buitenspelen deed ze mee met voetbal. Het werd ook steeds moeilijker om haar in jurkjes te krijgen. Ze weigerde het ronduit omdat haar vriendjes ook alleen broeken droegen. Vlechtjes maken is er evenmin bij; dat vindt ze stom.

Maar de grootste flater sloegen wij toen ze een weekend bij oma en opa was en wij haar kamer wilden opknappen. We hadden het prachtig geschilderd in pastelkleurtjes. Haar bed hadden we vervangen door een leuk roze exemplaar met een paarse klamboe erboven. Enkele weken daarvoor hadden we haar broer verrast met een nieuwe kamer. Die sprong echt een gat in de lucht, zo blij was hij. Maar toen ons dochtertje haar nieuwe kamer zag, begon ze te huilen. Van afschuw. Ze vond het vreselijk. Na een tijdje kwam eruit dat ze net zo’n bed wilde als haar broer, in de vorm van een racewagen!

Misschien zullen andere ouders nu denken: waar maakt ze zich druk om. Het zijn maar spullen. Als dat kind dat nou mooi vindt… Maar ik hou mijn hart vast voor wat we nog meer gaan beleven met haar. Ik weet niet in hoeverre je nu al kunt bepalen hoe iemand in elkaar steekt, maar ik verwacht niet dat we bij haar nog een meisjesachtige kant zullen ontdekken. Diep in mijn hart hou ik er al rekening mee dat ze op een dag zegt: ‘Mam, ik val op meisjes.’ Dat is op zich prima; ik zal vast even moeten slikken, maar ik wil natuurlijk dat ze gelukkig is. Maar ik moet er niet aan denken dat ze het gevoel heeft gevangen te zitten in een verkeerd lichaam. Dat ze dus ook fysiek liever een jongen wil zijn. Ik heb er al van alles over gelezen. Uiteraard zal ik haar overal in steunen, maar ik hoop toch dat die ellende haar bespaard blijft.”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.