Mijn beste vriendin is al vier jaar vrijgezel, waar ik trouwens niks van snap, want ze is een ontzettend leuke en mooie vrouw. Maar ze had op internet iemand ontmoet en na maanden van innig chat- en sms-contact zouden ze elkaar dan voor het eerst zien. Ze had een foto van hem gezien en daarop zag hij er geweldig goed uit, helemaal haar type, dus eigenlijk was ze al smoorverliefd. Hij had ook een foto van haar gezien, maar dan van een paar jaar geleden. Dus ik zei tegen haar: als je nou slim bent, ga je naar de kapper om je haar te kleuren. Ik zag namelijk dat ze behoorlijk wat grijze haren aan het verzamelen was.
Had ik niet moeten zeggen, want ze was meteen één bonk onzekerheid. Zij meteen bellen naar haar kapper, maar die zat al helemaal vol. Nou, zei ik, dan halen we toch gewoon een kleurtje bij de drogist. Wij naar de dichtstbijzijnde winkel. Mijn vaste merk hadden ze daar niet, maar zoveel verschil zou er vast niet zijn, dachten we. We kozen een middelbruine kleur en gingen weer snel terug. Zij met een handdoekje om de schouders, ik de handschoentjes aan en hup, die verf erin.
Ondertussen waren we aan het kletsen en we letten allebei niet echt op de tijd. Ik was meer aan het letten of er geen verf op haar gezicht kwam, ik wilde natuurlijk niet dat ze met bruine wangen naar haar date moest. Na een tijdje spoelde ik de verf eruit en toen dacht ik al: jeetje, wat donker. Maar ja, het was nog nat en dan lijkt je haar altijd donkerder dan het eigenlijk is. Maar toen ik het vervolgens ging föhnen, bleek het helemaal niet lichter te worden. Het was gewoon pikzwart! Ze leek wel Zwarte Magica uit de Donald Duck, het zag er niet uit. Ze kreeg er een hard uiterlijk van en ze zag ineens heel bleek. Ze leek wel tien jaar ouder. Toen mijn vriendin in de spiegel keek, barstte ze in huilen uit. We hebben nog geprobeerd het lichter te krijgen door het een paar keer met veel shampoo te wassen, maar niets hielp. Het werd geen spat lichter. En ondertussen kwam het tijdstip van haar date steeds dichterbij.
Ik voelde me ondertussen vreselijk schuldig, want het was allemaal mijn idee geweest. Ik zei nog dat het best meeviel en dat ze ook gewoon aan hem kon uitleggen wat er was gebeurd. Maar ze keek me alleen maar met rode oogjes aan, met zo’n blik van: hou alsjeblieft je mond of ik sla je! Ze heeft ’m vervolgens ge-sms’t dat de auto niet wilde starten en of ze de afspraak kon verzetten naar twee weken verder. Dan zou ze intussen naar de echte kapper gaan om de boel te redden. Dat is gelukkig gelukt.
Maar tussen haar en de date is het nooit meer goed gekomen. Hij liet haar via een sms’je (dat doe je toch niet?!) weten dat hij intussen iemand was tegengekomen en dat het tussen hen enorm goed klikte. Ook dat nog! Ik weet heus wel dat dit evengoed had kunnen gebeuren als mijn vriendin wél naar hem toe was gegaan, maar het voelt toch rot. Alsof ze door mij haar droomdate kwijt is...”
In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.
© 1996-2009 Uitgeversmaatschappij De Telegraaf B.V., Amsterdam. Alle rechten voorbehouden.
e-mail: redactie-i@telegraaf.nl
Privacy | Disclaimer