VROUW vertelt

‘Niemand merkt dat ik niets doe’

AMSTERDAM - “Ik heb een heerlijk leven, ben getrouwd en heb een goede baan bij een groot bedrijf.

Binnen een paar jaar heb ik me fl ink weten op te werken, met speels gemak. Op de een of andere manier ben ik er mijn hele leven al goed in geweest om situaties naar mijn hand te zetten. Op de werkvloer ben ik geliefd en mijn collega’s rennen voor me. Ze denken ongetwijfeld dat ik het vreselijk druk heb, maar ik leg bijna al mijn werkzaamheden bij anderen neer. Terwijl ik zelf met de eer strijk.

Ik heb een leidinggevende functie. Ik praat veel met mensen, maar meer dan dat is het niet. Alle dingen die ik zou moeten doen, mijn complete takenpakket, heb ik in stukjes gehakt en bij verschillende mensen neergelegd. Niemand heeft het in de gaten. De enige die ermee zit, ben ik zelf. Want als je na een werkdag bekijkt wat ik die dag precies heb gedaan, is dat vast schrikbarend weinig. En iedereen maar denken dat ik een belangrijke spil ben binnen het bedrijf...

Het is eigenlijk raar dat ik nog niet door de mand ben gevallen. Waarschijnlijk is mijn vlotte babbel m’n redding. Dat was vroeger al zo. Op de middelbare school heb ik nooit iets uitgevoerd. Huiswerk? Ik schreef alles over van vriendinnen. En als ik dingen moest leren, las ik het kort van tevoren even snel door. Dan kon ik het net lang genoeg onthouden om me door overhoringen of repetities heen te slaan. Met bluffen kwam ik ook een heel eind. Nog steeds...

Mijn vriendinnen denken stuk voor stuk dat ik een geweldige carrièrevrouw ben. Dat zeggen ze ook, ze hebben me weleens verteld dat ze jaloers zijn op mijn prestaties. Dan lach ik maar een beetje. Mijn man is ook apetrots op me en steekt dat op feestjes en partijen niet onder stoelen of banken. Dat was ooit fijn, nu krijg ik er buikpijn van.

De kick die ik vroeger kreeg als mensen tegen me opkeken, is er niet meer. Het is eerder angst wat ik voel. Ik word steeds banger om betrapt te worden, want ooit moet dat toch gebeuren? En hoe zullen ze dan naar me kijken, zullen ze me dan nog steeds zo geweldig vinden? Ik denk het niet. Ik weet dat het anders moet, ik wil mijn salaris echt verdienen. Het vervelende is alleen dat ik niet bewust delegeer. Het is een soort automatisme. Er wordt mij iets gevraagd en voor ik het weet, heb ik het aan een ander uitbesteed.

Ook in mijn privéleven. Als mijn zus vraagt of ik iets wil regelen voor een feest voor onze ouders, dan bel ik diezelfde dag nog mijn assistente. Of zij iets voor me kan doen, omdat ik zelf niet weet waar ik de tijd vandaan moet halen en zij altijd zulke goede ideeën heeft. En dan gaat ze aan de slag. Niemand zegt ooit ‘nee’. Het gaat allemaal zo makkelijk en vanzelf, dat ik het heel moeilijk vind om die omslag te maken. Zakelijk gezien al helemaal. Ik zou niet weten hoe ik moet beginnen. Ik kan toch moeilijk iedereen bij elkaar roepen en zeggen: jullie krijgen het minder druk, want ik ga eindelijk alles zelf doen. Misschien kan ik dit pas oplossen als ik van baan verander. Dan kan ik echt opnieuw beginnen.”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.