AMSTERDAM - “Na ruim negen jaar kwam er abrupt een einde aan mijn latrelatie. Ik had al langere tijd het gevoel dat er iets niet klopte, maar kon er mijn vinger niet op leggen. Hij was lief, warm en besteedde veel aandacht aan mij. Vanaf het allereerste begin van onze relatie spraken we af dat we open en eerlijk tegen elkaar zouden zijn. Mijn ex-man had mij namelijk systematisch bedrogen, dus ik was helemaal klaar met ontrouwe mannen. Toch ging het mis.

Een aantal jaar na onze belofte vond ik per ongeluk een foto op zijn computer van een vrouw die hem bedankte voor een armband. Eentje die ík hem had gegeven. Mijn hart brak, maar ik wilde niet meteen een einde maken aan onze relatie. Hij was lief en attent voor me, ook als ik ziek was (en dat was ik helaas vaak). Ik besloot hem nog een laatste kans te geven. Jammer genoeg kreeg ik niet de indruk dat hij daarna zijn leven had gebeterd.

Om erachter te komen wat hij deed in de dagen die hij niet bij mij woonde, overwoog ik om een privédetective in te schakelen. Dat bleek veel te kostbaar. De dame die ik aan de lijn had, vertelde mij dat er ook een andere mogelijkheid was om uit te vinden waar mijn partner mee bezig was. Ik kon onzichtbaar een programma op de pc van mijn vriend installeren, waardoor ik dagelijks een rapport toegestuurd zou krijgen van al zijn digitale activiteiten.

Ik voelde me een verrader toen ik het programma installeerde op een moment dat hij even weg was, maar ik wilde rust in mijn hoofd en hart. Misschien verbeeldde ik me dingen en zou ik hiermee onze relatie juist redden. De volgende dag al, toen ik onverwacht moest werken, ontdekte ik dat mijn achterdocht helaas terecht was. Uit het rapport dat ik toegestuurd kreeg, bleek dat hij een ander had. Ik kon al zijn berichtjes naar haar volgen.

Mijn adem stokte in mijn keel en ik voelde me helemaal niet goed worden. Met trillende handen belde ik hem: ‘Ik weet alles van jou en je vriendin!’ Eerst deed hij het nog af als onzin, maar toen ik hem wat details vertelde, gaf hij toe. Ik sommeerde hem om per direct zijn spullen te pakken en zijn dochter op te halen, voor wie ik al tweeënhalf jaar zorgde, omdat ze niet meer thuis kon wonen. Met rubberen knieën en bibberende handen reed ik die middag naar huis. En met een hoofd dat maar bleef malen. Want waarom?

Eenmaal thuis, trof ik een gigantische bende aan. Mijn vriend en zijn dochter waren druk bezig geweest mijn huis leeg te halen en in dozen te pakken. Bijna tien jaar relatie in dozen zien, is ontluisterend. Je eigen huis leeg en vies terugvinden nadat alles weg is, is nog erger. Maar het allerergste vind ik nog de leegte in mijn hoofd en hart. Ik weet dat het overgaat. Ik ben sterk genoeg en heb prachtige dochters, vrienden, werk, maar vooral mezelf. Ik ben hier al een keer geweest en weet wat ik moet doen. Eerst voor mezelf zorgen in plaats van voor mijn partner en zijn dochter. Eerst ik.

Toen mijn ex belde met de vraag hoe hij de ‘keylogger’ van zijn pc kon krijgen, zei ik met enige spot: ‘Niet. Om die eraf te krijgen moet je je harddisk formatteren. Weg met alle porno, chats en andere zooi, dus. Schoon beginnen, net als ik!’”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.