AMSTERDAM - “Caroline, zoals ik haar nu maar even noem, en ik zijn al vriendinnen zo lang ik me kan herinneren. We woonden bij elkaar in de straat. Onze moeders zaten samen op zwangerschapsgym en zo kwam het dat we samen in de box speelden, bij elkaar in de klas zaten en naar dezelfde middelbare school gingen... Ook daarna bleef het contact. We zijn eigenlijk bijna meer zussen dan vriendinnen. We hebben een speciale band, maar de laatste tijd niet echt een leuke.

Caroline is altijd de wildere, onbesuisdere van ons twee geweest. Ze is onrustig. Ik kijk altijd de kat uit de boom en zorg voor het rustige tegenwicht. En dat is nodig ook. Ze houdt het bijvoorbeeld nooit lang uit in een relatie en heeft al talloze keren bij mij op de stoep gestaan met haar koffertje. Ook op werkgebied hopt ze van de ene naar de andere baan. Of omdat ze het op een bepaald moment zelf ergens te saai vindt, of omdat ze zichzelf onmogelijk heeft gemaakt. Maar nu is ze dus manloos en werkloos en er wordt niet meer gehopt, omdat er weinig banen zijn of omdat bazen haar niet willen hebben.

Lange tijd is ze heel positief en optimistisch gebleven, dat moet ik haar nageven. Ze was altijd zo’n vrolijk, bruisend en energiek mens. Maar een jaar werkloos zijn, heeft erin gehakt. Dat bruisende is er inmiddels wel vanaf. En het enige hoppen dat er nog gebeurt is van de ene fles naar de andere fles. Ze probeert de schijn nog op te houden. Te doen alsof het goed met haar gaat, want ze is er de persoon niet naar om in een slachtofferrol te gaan zitten. Maar ik prik daar doorheen. Ik weet dat ze steeds meer drinkt om zichzelf op te krikken. Om mooi weer te spelen naar de buitenwereld. Om leuk te kunnen doen. Het gaat van kwaad tot erger.

Daarom bel ik haar elke dag om te checken hoe het met haar gaat. We hebben al jaren een vaste date, om de week op donderdagavond. Op die avonden durf ik zelf nauwelijks nog een wijntje te nemen, omdat het al diverse keren is voorgekomen dat ik haar uiteindelijk ergens uit het toilet moet plukken en naar huis moet brengen.

Ook met de mannen neemt ze het niet zo nauw als ze te veel op heeft. Eerst probeerde ik me er niet mee te bemoeien, maar als ik zie dat ze zich laat betasten door de een of andere creep, kan ik dat niet aanzien. Ik heb wel geprobeerd haar te helpen, maar boos worden of confronteren, niets werkt. ‘Ik hoef morgen toch niet naar m’n werk. Wat maken die paar wijntjes uit.’ Eigenlijk heb ik steeds minder zin om met haar uit te gaan, maar als ik onze avondjes ga afzeggen, zou dat haar hart breken. Ik ben nog een van haar weinige contacten met de buitenwereld en wil haar niet aan haar lot overlaten. Ja, wat moet je dan...”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.