’Soms voel ik me net een puber’

Omdat ik niet beter wist, zo wel tevreden was en vreselijk veel van mijn man hield. De laatste paar jaar van zijn leven deden we het bijna niet meer. Dat ging ook niet, hij was te ziek. Vier jaar geleden is hij dan ook aan longkanker overleden. Ik was er kapot van, ik was mijn man kwijt. Mijn grote liefde. Mijn kinderen hebben me door de donkere dagen heen geholpen. Pas na twee jaar kon ik het weer alleen, begon ik weer te leven. Dat moest ook wel, want ik was nog maar 55.

De uitnodiging voor de reünie van de HBS had ik al een paar weken in huis, maar pas op de avond zelf besloot ik te gaan. Toen ik mijn oude jeugdliefde in de ogen keek, vloog er onverwacht een vonk door mijn hele lichaam. Alsof alles weer terugkwam. Al die opwinding van mijn eerste echte verliefdheid, de spanning van de eerste keer zoenen, strelen, vrijen. Toen hij vroeg of hij me naar huis mocht brengen, wilde ik bijna weigeren. Want ik wist wat er dan zou gebeuren, dat voelde ik. Maar ik dacht: nee, ik doe hier niemand kwaad mee. Ik hoef niemand verantwoording af te leggen. Enfin, we belandden in bed en eindelijk – eindelijk! – beleefde ik een hoogtepunt van mijn tenen tot mijn kruin. Ik heb er letterlijk van moeten huilen.

In de weken daarna hadden we nog een paar fantastische vrijpartijen, ik kon er geen genoeg van krijgen. Ik had immers heel wat verloren jaren in te halen. Maar meer dan seks wilde ik niet van mijn jeugdliefde. Hij wél, hij was verliefd op me geworden. Maar ik moest er niet aan denken om me zo snel weer aan een andere man te binden. Ik genoot nu juist zo van mijn vrijheid. Ik heb dus een punt moeten zetten achter onze affaire.

Na een paar weken begon ik de opwinding te missen. Op een datingsite voor vijftigplussers ontdekte ik dat ik niet de enige was die alleen op zoek was naar lichamelijk contact. Ik kwam in contact met een 58-jarige gescheiden man. Het klikte en na een paar keer bellen, spraken we af. Het was wederom een geweldige ervaring. Hij had alleen maar oog voor mij, was totaal niet egocentrisch. Heerlijk! Sindsdien zien we elkaar eens per maand. We weten van elkaar wat we willen: genot. Niets meer en niets minder.

Ik voel me soms net een puber, zo bevrijd voel ik me. Aan een relatie moet ik ook echt niet denken, mijn hart ligt nog altijd bij mijn man. Maar dat betekent niet dat ik niet meer mag genieten. Niemand weet van mijn affaires af. Mijn vriendinnen niet en mijn kinderen al helemaal niet. Dat wil ik ook niet. Mijn vriendinnen begrijpen het vast niet en mijn kinderen... die willen echt niet weten dat hun moeder er allerlei avontuurtjes op nahoudt. Dus wat niet weet, wat niet deert. Ondertussen geniet ik met volle teugen. Mijn seksleven is nu pas begonnen!”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief