AMSTERDAM - “Ik ben nu al eenentwintig jaar gelukkig getrouwd met de liefste man van de wereld. Ik hou heel veel van hem, maar dat wordt overschaduwd door andere, zeer heftige gevoelens.

Een halfjaar geleden kwam ik een ex-geliefde tegen, met wie ik vijfentwintig jaar geleden iets heb gehad. We waren toen negentien en zijn elkaar door omstandigheden uit het oog verloren. In 1988, een maand na elkaar, zijn we allebei getrouwd en kwamen zo’n tien kilometer bij elkaar vandaan te wonen. De afgelopen jaren kwamen we elkaar zo af en toe toevallig tegen. Leuke ontmoetingen, waarbij we meteen weer honderduit met elkaar stonden te kletsen. Een halfjaar geleden besloten we na zo’n ontmoeting spontaan samen te gaan lunchen. Dat hadden we misschien beter niet kunnen doen.

De vonk sloeg over als nooit tevoren. Eigenlijk voelden we allebei: hier is geen houden meer aan. Maar... we zijn allebei getrouwd en willen onze partners niet bedriegen. Daarom hebben we besloten om elkaar beslist niet meer te zien. Als we oog in oog staan, is de aantrekkingskracht gewoon te sterk. Blijft over een bel-, mail- en sms-contact. En dat doen we veelvuldig. We bellen elkaar elke dag (soms wel twee keer) en zodra we hebben opgehangen, missen we elkaar meteen alweer. ’s Avonds en in het weekend zoeken we geen contact. Dat is een harde afspraak waaraan we ons echt houden.

We zijn dan allebei gelukkig met ons gezin. Dat we beiden een stabiele, goede relatie hebben en zielsveel van onze partners en kinderen houden, maakt dit verhaal des te wranger. We willen elkaar zo ontzettend graag zien, maar tegelijkertijd willen we onze echtgenoten voor geen goud bedriegen en pijn doen. Fysiek doen we dat tot nu toe ook niet, maar geestelijk zeker wel. Mijn gedachten zijn steeds bij mijn ex, mijn lichaam verlangt zo erg naar hem dat het gewoon pijn doet. Het lot helpt ons ook niet bepaald om sterk en verstandig te blijven.

In november moeten we beiden naar het zuiden van Duitsland voor ons werk, in dezelfde periode. Dat is honderd procent toeval. Ik heb mijn baas al gevraagd of we die trip niet een paar dagen kunnen verzetten, maar dat is volgens hem onmogelijk. Ook bij de werkgever van mijn geheime liefde is het niet bespreekbaar om op een ander tijdstip te gaan. Het lijkt bijna of het zo moet zijn...

Straks zitten we dus 35 kilometer van elkaar in een hotel. Die gedachte maakt me gek, want het wordt dan toch wel ontzettend aantrekkelijk om elkaar op te zoeken. Tot nu toe zijn we ‘verstandig’ geweest. En ook tegen deze wel zeer verleidelijke optie om elkaar ver van huis in een hotel te treffen, hebben we tot nu toe ‘nee, we doen het niet’ gezegd. Maar kunnen we dat volhouden? We verlangen zo intens naar elkaar; het is bijna niet meer te verdragen. Zijn we sterk genoeg om bij elkaar uit de buurt te blijven? Ik hoop het...”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.